“Cluasag, bruis-fhiaclan, pidsama reultan,” dh’innis Pigúiça air a corragan. “Gu lèir sa mhàileid!” B’ e latha as miannaichte na seachdaine a bh’ ann. Airson a’ chiad uair, bha i a’ dol a chadal aig taigh caraid: Bolota, am basset le cluasan fada.
Bha am feasgar na fhèis. Chaidh Nina is Tico cuideachd. Chluich iad falach-fead sa ghàrradh, dh’ith iad briosgaidean sgòthan, agus thog iad caisteal chluasagan cho mòr ’s gun do chaill Tico e fhèin ann dà thuras.
Ann an gàrradh Bholota bha stoc craoibhe farsaing, agus air a mhullach bàla criostail làn reultan. Bha na sgeadachaidhean reultan, crochte air na craobhan, a’ luasgadh is a’ gliongadaich.
Às dèidh an dinneir, chuir màthair Bholota an solas dheth. Laigh iad uile air na leapannan, taobh ri taobh. Chaidil Tico sa bhad, a chas bheag a’ crith le bruadar. Chaidil Nina ann an dà mhionaid. Rinn Bolota mèaran trì tursan agus dhùin i a sùilean.
Cha robh ach Pigúiça nan dùisg. Bha an leabaidh eadar-dhealaichte bhon tè aice fhèin. Bha am mullach eadar-dhealaichte. Bha an taigh a’ dèanamh fuaim eadar-dhealaichte: criiic. Agus bha gaoth eadar-dhealaichte a’ gluasad a’ chùirteir: ffff.
Dh’fhairich i teannachadh beag na broinn. B’ e ionndrainn a bh’ ann airson an taighe aice fhèin, fàileadh a plaide fhèin, fiù ’s criiic a dorais fhèin.
“A Bholota,” chagair i. “A bheil thu nad dhùisg?” “A-nis tha,” thuirt Bolota, a’ suathadh a sùilean le a spòg. “Dè tha ceàrr?”
“Tha a h-uile rud neònach an seo. Chan e droch rud a th’ ann. ’S e dìreach... eadar-dhealaichte. Tha mi a’ smaoineachadh gu bheil ionndrainn an taighe orm.” Cha do rinn Bolota gàire. Smaoinich i airson greis.
“Dh’fhairich mise mar sin cuideachd nuair a chaidil mi bhon taigh a’ chiad turas,” thuirt i. “A bheil fios agad dè chuidich mi? Thug mi rudeigin bhon taigh leam.”
Chuimhnich Pigúiça air rudeigin. Dh’fhosgail i a màileid agus thug i à grunnd a’ bhaga clach bheag ghlas a chuir a màthair ann, am falach. B’ e clach a sheinneas a bh’ ann. Chùm i na spòg i, agus sheinn a’ chlach gu ìosal, an aon òran a h-uile oidhche: la, la, la...
Dh’atharraich an seòmar. Bha e coltach gun robh pìos de thaigh Pigúiça a-nis ann an taigh Bholota cuideachd.
“Cho brèagha,” chagair Bolota, a’ cur a cinn faisg. “An seinn i aon turas eile?” Sheinn a’ chlach a-rithist. A-muigh, las a’ bhàla chriostail le tuilleadh reultan, mar gum biodh i ag èisteachd.
Bha an dà charaid dlùth ri chèile, gun a bhith ag ràdh dad. Bha criiic an taighe a-nis coltach ri taigh ag ràdh oidhche mhath. Bha a’ ghaoth na caraid air a’ chùirtear.
Dhùin Pigúiça a sùilean. La, la, la, sheinn a’ chlach bheag. Agus, glè shlaodach, ann an taigh Bholota, thàinig a’ chiad oidhche bhon taigh gu bhith na h-oidhche thaitneach airson cadal.
