
“Lieve Kerstman,” schreef Pigúiça, met het puntje van haar tong naar buiten. Toen hield ze op, beet op haar potlood en keek naar Fofuxo. “Hoeveel past er eigenlijk in een brief?”
Ze zaten samen in het gras van het bosje, met een groot schrift open op Fofuxo’s schoot. Het was nog tien nachten tot Kerst, en vanavond zou de postwolk langskomen: een glimlachend wolkje dat de brieven uit de ramen van Dogavios ophaalt en ze allemaal naar de Kerstman brengt.
“Er past in wat je maar wilt,” zei Fofuxo. En Pigúiça begon te schrijven zonder ophouden.
“Ik wil een bal die zelf springt. Een rode slee. Een kasteel van kussens. Honderd koekjes. Nee, tweehonderd. Een schommel die tot aan de wolken reikt. En een trommel.”
De bladzijde was vol. Ze sloeg om en vulde de volgende. Fofuxo lachte zachtjes. “De Kerstman heeft een aparte slee nodig, alleen voor jou.”
Pigúiça hield haar potlood stil in de lucht. “Een slee alleen voor mij?” “Maar de anderen dan? Wat als er geen plek meer is in de zak?”
“Wil je een geheimpje weten?” zei Fofuxo. “Een brief is geen boodschappenlijstje. Het is een manier om te vertellen wat er in je hart woont. Hoe je jaar was. En wat je echt, echt heel graag wilt.”
Pigúiça werd stil en dacht na. Ze dacht aan Bolota, die haar lievelingsdeken aan een tak had gescheurd. Ze dacht aan Tico, die zijn bal in de beek was kwijtgeraakt en dagenlang met hangende oren rondliep. En ze dacht aan de nachten, die steeds kouder werden.
Toen pakte ze de gum. Ze veegde het kasteel uit, de trommel en honderdnegentig koekjes. De rode slee liet ze staan, want die wilde ze heel graag. En ze schreef: “Voor Bolota een lekker warme deken. Voor Tico een bal die blijft drijven. En voor heel Dogavios dat niemand het koud heeft deze winter.”
Daarna vertelde ze over het jaar: “Ik heb geleerd om te drijven in het meer en om te praten in de kring, ook als mijn stem trilt. Ik was meestal lief. De andere keren heb ik sorry gezegd.”
“En hoe zet ik er nu mijn naam onder?” Fofuxo bracht een potje blauwe inkt. Pigúiça doopte haar poot erin en, plof, drukte hem in een hoekje van het papier.
Fofuxo wees met zijn poot naar de afdruk. “Kijk eens. Geen enkele poot ter wereld is hetzelfde. Nu weet hij dat jij het was.” Pigúiça kwam nieuwsgierig met haar snuit er heel dichtbij en tekende drie sterretjes eromheen, zodat de afdruk niet alleen was.
’s Avonds lag de brief opgevouwen op de vensterbank. Heel laat kwam de postwolk langs, glimlachte en nam de brief mee, heel voorzichtig, zoals je een vogeltje draagt.
Pigúiça lag al in haar mandje. Haar hart voelde licht, alsof de brief een stukje van haar mee uit wandelen had genomen. Ze gaapte, rolde haar staart om haar snuit en deed langzaam haar ogen dicht.
En jij? Als je vandaag een brief zou schrijven, wat zou je dan vertellen? Denk er maar zachtjes aan terwijl de slaap komt.
