
BANG! Pigúiça sprong zo hoog dat haar oren tegen het plafond kwamen. KNAL! KNAL-KNAL-KNAL! En in een oogwenk zat ze onder de keukentafel, opgerold, met haar staart tussen haar pootjes.
Het was oudejaarsavond in Dogavios. Op het plein van het dorp lieten de grotere puppy’s vuurwerk af om het feest te vieren. Het vuurwerk was mooi, vol kleur. Maar het was luid. Heel luid.
Fofuxo bukte zich, heel langzaam, en ging op de grond liggen, buiten de tafel. Hij trok Pigúiça er niet onderuit. Hij bleef gewoon dichtbij. “Dat was schrikken, hè?”
“Mijn oren doen pijn,” jammerde ze. “En mijn buik springt mee.” “Dat is normaal,” zei Fofuxo. “Honden horen heel, heel goed. Daarom lijkt het lawaai voor ons nog groter. Ik vind het ook niet fijn.”
Pigúiça gluurde. “Jij ook niet?” “Ik ook niet. Maar ik ken een paar trucjes. Wil je ze leren?” Ze knikte, alleen met het puntje van haar snuit.
“Eerste trucje: beschermde oren.” Fofuxo pakte de wollen muts van Pigúiça, die blauwe met een pompon, en zette hem voorzichtig over haar oren. Het lawaai klonk ineens verder weg, gedempt, alsof het aan de andere kant van een kussen was.
“Tweede trucje: een geluid van binnen dat groter is dan het geluid van buiten.” En hij begon zachtjes te neuriën, hmm, hmm, hmmmm, een heel langzaam liedje. Pigúiça neuriede mee. Het was grappig: als ze zong, hield haar hart op met rennen.
“Derde trucje: dichtbij iemand blijven van wie je houdt.” Pigúiça kroop onder de tafel vandaan en nestelde zich tegen de harige borst van Fofuxo. Het was daar warm en het rook naar thuis.
Het vuurwerk ging nog even door. BANG. Hmm, hmm. KNAL. Hmm, hmm. En opeens hield het op. Het dorp werd stil. Alleen de stenen in de tuin zongen, heel zachtjes, zoals altijd.
“Zullen we naar buiten gaan?” riep Fofuxo. Ze liepen naar buiten en gingen in het bloemenveld zitten, bij de boom, en keken naar de heldere hemel van het nieuwe jaar.
Toen trok er een grote ster langzaam over de hemel, en liet een gestippeld spoor van licht achter, alsof iemand met krijt tekende. Hij maakte helemaal geen geluid. Geen piep.
“Kijk!” fluisterde Pigúiça. “Een vuurwerk dat geen BANG maakt!” Fofuxo lachte. “Dat is mijn favoriete. Doe een wens voor het nieuwe jaar.”
Pigúiça deed haar ogen dicht en wenste zachtjes: dat iedereen die bang is voor lawaai in het nieuwe jaar iemand vlakbij heeft, die zachtjes neuriet.
Daarna gingen ze weer naar binnen. Ze ging in haar mandje liggen, nog met haar muts op, en neuriede de rest van het liedje: hmm, hmm, hmmmm. Steeds langzamer. Tot de hmm een gaap werd, en de gaap slaap.
