
Een rode strook. Een witte strook. Pigúiça keek naar de twee papiertjes met een gefronste snuit, zoals je naar een puzzel kijkt.
Het was de dag om de boom op de heuvel te versieren, die ene boom die helemaal alleen staat boven op het bloemenveld. De hele groep was gekomen: Bolota, Tico, Nina. En Fofuxo had een idee uit een boek meegebracht.
“Ver weg, in een land dat Denemarken heet, maken families papieren hartjes om in de kerstboom te hangen,” vertelde hij. “Ze nemen twee stroken in verschillende kleuren en vlechten ze door elkaar tot er een hartje ontstaat. Ze noemen het julehjerter, dat betekent kerstharten.”
“Ik maak het eerste!” zei Pigúiça. “Helemaal alleen!” En ze begon. Erdoor, eromheen. Erdoor, eromheen. Maar de rode strook gleed weg. De witte vouwde naar de verkeerde kant. Als ze de ene goed had, ging de andere kapot.
Ze probeerde het opnieuw. En nog eens. De vierde keer leek haar hartje meer op een geplette boterham dan op een hart. “Dit versiersel is onmogelijk!” snoof ze, en ze plofte neer in het gras.
Fofuxo ging tegenover haar zitten, met een glimlach. “In Denemarken maakt bijna niemand het eerste hartje alleen,” zei hij. “Meestal houdt de een vast en vlecht de ander. Wil je het zo proberen?”
Pigúiça dacht na. Ze wilde het niet toegeven, maar ze had genoeg van geplette boterhammen. “Oké. Jij houdt vast.”
Fofuxo hield de twee stroken stevig vast met zijn grote poten. Pigúiça vlocht langzaam: erdoor, eromheen, erdoor, eromheen. Deze keer gleed er niets weg. En opeens was het er: een geruit hartje, rood en wit, met een lusje bovenaan om op te hangen.
“Kijk eens,” zei Fofuxo. “De helft is rood, de helft is wit. Eén alleen wordt geen hart. Samen wel.”
De hele groep ging in tweetallen aan het werk. Bolota hield vast voor Tico. Nina vlocht met Bolota. Niemand maakte een perfect hartje, maar ze werden allemaal mooi op hun eigen manier, sommige scheef, andere dik, eentje met per ongeluk een bloem erop geplakt.
Ze hingen de hartjes aan de takken, een voor een. Daarna wikkelde Fofuxo een slinger lichtjes om de boom, die tot op de grond stroomde als een glinsterend beekje.
Toen de zon zakte, gebeurde er iets wat alleen in Dogavios gebeurt: de sterren kwamen vroeg tevoorschijn en gingen helemaal bovenin de kruin zitten, en tekenden sterrenbeelden tussen de takken. De hele boom straalde.
Pigúiça en Fofuxo zaten tegenover elkaar en keken. “Ons hartje is het mooiste,” fluisterde ze. “Het is het mooiste omdat we het samen gemaakt hebben,” antwoordde hij.
Die nacht sliep Pigúiça met een rood reepje onder haar poot. En ze droomde van papieren hartjes die heel langzaam heen en weer wiegden in de warme wind op de heuvel.
