
Op de laatste middag van het jaar loopt heel Dogavios over de kristallen brug. Hij ligt tussen twee heuvels, boven een diepe vallei, en leidt naar de voet van de besneeuwde berg, waar de dennen een witte muts dragen.
De brug is breed en veilig, met een kristallen leuning aan beide kanten. En eraan hangen klokjes. Heel veel klokjes. Maar ze luiden niet van de wind. Elk klokje luidt alleen als iemand een echt dankjewel zegt.
“Ik heb niets om te bedanken,” mopperde Pigúiça, stil aan het begin van de brug. “Mijn jaar was gewoon. Er is niets bijzonders gebeurd.”
Fofuxo glimlachte en zette de eerste stap. “Laten we dan langzaam oversteken. Misschien herinner je je onderweg iets kleins.”
Bij de eerste stap keek Pigúiça naar beneden en zag in de vallei het meer glinsteren. “Daar heb ik leren drijven,” herinnerde ze zich. En zonder na te denken zei ze: “Dankjewel, meer.” Dling! Er luidde een klokje, heel zachtjes.
Pigúiça schrok een beetje, op de goede manier. Ze liep nog wat verder. Ze dacht aan het mierentje Zizi, zo klein en zo’n goede vriendin. “Dankjewel, Zizi.” Dling, dlong!
Ze dacht aan de dag dat ze van de step was gevallen. Het had pijn gedaan en ze had gehuild. Maar daarna had ze geleerd om alleen te rijden. Ze aarzelde. Kon je zelfs voor een slechte dag bedanken? “Dankjewel voor de val,” zei ze, half lachend. “Want ik heb ervan geleerd.” Dleng! Dat klokje luidde harder dan alle andere.
Nu hield Pigúiça niet meer op. “Dankjewel, warm mandje. Dankjewel, pompoensoep. Dankjewel, Bolota, dat ik je deken mocht lenen. Dankjewel, regen, voor de plassen.” De klokjes luidden de een na de ander, dling, dlong, dleng, en de noten vlogen door de lucht als muziekvogeltjes.
De hele vallei vulde zich met geluid. Aan de andere kant van de brug stak de rest van de groep ook over, en hun klokjes vermengden zich met die van haar, in een lied dat geen musicus ooit had geschreven.
Toen ze bijna aan het einde waren, ontbrak er nog maar één klokje, het allergrootste, helemaal op het laatste stuk van de brug, recht tegenover de besneeuwde berg. Pigúiça keek ernaar. Daarna keek ze naar Fofuxo, groot en goudkleurig naast haar.
“Dankjewel dat je hier bent bij mij,” zei ze. “Het hele jaar.” DLOOONG. Het grote klokje luidde zo mooi dat de sneeuw op de berg glinsterde, en een vlokje kwam dansend naar beneden en landde op haar neus.
“Zie je wel?” zei Fofuxo. “Jouw jaar was toch niet zo gewoon.” “Het was vol,” zei Pigúiça. “Vol kleine dingen.”
’s Avonds, in haar mandje, hoorde ze de klokjes nog in de verte, steeds zachter. Voor het slapen fluisterde ze nog drie keer dankjewel: voor het kussen, voor de deken en voor de nacht.
En in haar borst, heel langzaam, luidde nog een allerlaatste klokje. Dling.
