
Ver weg van Dogavios, voorbij heel veel zeeën, ligt een eiland van ijs, vulkanen en harige paardjes. Het heet IJsland. In de winter daar komt de zon maar even kijken en gaat dan weer slapen.
“En wat doen ze dan in het donker?” vroeg Pigúiça met grote ogen. Fofuxo glimlachte. Hij had alles in een boek gelezen.
“Op kerstavond geven de families daar elkaar boeken cadeau,” vertelde hij. “Daarna kruipt iedereen onder een deken, met iets warms te drinken, en leest de hele avond. Ze noemen dat Jólabókaflóð. Dat betekent kerstboekenvloed.”
Pigúiça probeerde de naam na te zeggen en het werd “jola-bola-flot”. Toch vond ze het prachtig. “Een boekenvloed! Zullen we dat hier ook doen?”
En zo gebeurde het. Elke puppy van de groep koos een boek om aan een ander te geven. Bolota pakte een kookboek in, natuurlijk. Tico koos een boek over schuilplaatsen. Nina een liedjesboek.
Pigúiça twijfelde. Wat moest ze Fofuxo geven? Toen pakte ze uit de kast haar allerliefste boek, dat met de sterren, met een kaft die versleten was van het vele openslaan. “Dit heb ik al zo vaak gelezen,” zei ze. “Daarom zit er een stukje van mij in.”
Op de middag van kerstavond kwamen ze allemaal samen in de tuin van het bosje, waar het Grote Boek woont: een enorm boek, altijd open, met tekeningen van poten, wolken, druppels en sterren op de bladzijden. In Dogavios laat het glitters opstijgen telkens als iemand hardop voorleest.
Pigúiça en Fofuxo gingen naast elkaar achter het Grote Boek zitten en lazen samen een verhaal over een ster die de weg naar huis kwijt was. Bij elke bladzijde stegen er glitters op, en de bijtjes vlogen nieuwsgierig rond alsof ze ook mee wilden lezen.
Toen kwam het ruilen. Fofuxo maakte het pakje van Pigúiça open en drukte zijn neus tegen de versleten kaft. “Nu weet ik wat jouw lievelingsbladzijde is,” zei hij. “Die waar het boek vanzelf openvalt.” Pigúiça lachte. Zo was het precies.
En Fofuxo gaf haar een gloednieuw, klein boekje over een husky die in de sneeuw woonde en blauwe ogen had. “Net als ik!” riep ze.
’s Avonds ging ieder naar zijn eigen huis en zijn eigen bed, zoals de families in IJsland doen. Pigúiça kroop onder haar deken, met een kommetje lauwe melk naast zich en het nieuwe boek open op haar schoot.
Ze las de eerste bladzijde. Ze las de tweede. Bij de derde begonnen de letters langzaam te dansen. Haar blauwe ogen werden zwaar, zwaar.
Het boek bleef open op haar buik liggen, op en neer, op en neer, als een bootje.
En jij? Welk boek zou jij op zo’n avond willen krijgen? Kies een heel mooi boek, en laat het vlakbij je slapen.
