
De eerste kou kwam stilletjes naar Dogavios, op het einde van een middag. De bloemen deden hun blaadjes dicht alsof ze een jas aantrokken, en de stenen zongen zachter, om geen warmte te verspillen.
Pigúiça vond het heerlijk. Husky’s houden van kou. Ze rende door de bloemperken en blies wolkjes uit haar snuit, foeff, en deed alsof ze een draak was.
Toen zag ze het. Op een madeliefje zat, heel stil, een gele vlinder met dichte vleugels. Pigúiça kwam dichterbij. De vlinder bibberde en bibberde, als een blaadje in de wind.
“Ga je niet vliegen?” vroeg Pigúiça. “Dat kan ik niet,” antwoordde de vlinder met een dun stemmetje. “Mijn vleugels zijn ijskoud geworden. Een vlinder kan pas vliegen als hij warm is.”
Pigúiça dacht snel na. Eerst wilde ze de vlinder in een potje mee naar huis nemen. Maar ze herinnerde zich wat Fofuxo altijd zei: een dier uit de tuin woont graag in de tuin. Helpen is niet opsluiten.
Dus ging ze zachtjes naast het madeliefje liggen en blies heel voorzichtig, een warme adem uit haar bek. Hhhaaa. De vlinder deed zijn vleugels een heel klein beetje open.
Daarna deed Pigúiça wat elke husky kan: ze rolde haar harige staart, dik als een sjaal, in een muurtje om de bloem, zodat de wind er niet door kon. “Beter?” “Veel beter,” zei de vlinder. “Maar de nacht wordt lang.”
Pigúiça keek om zich heen. Vlakbij stond de boom met de stam in een spiraal, met lage takken en enorme bladeren, breed als paraplu’s. Daaronder kwam de wind bijna niet.
“Ik ken een plekje,” zei ze. En ze liep langzaam, heel langzaam, met het hele madeliefje in haar snuit, zonder de wortel eruit te trekken: ze groef de aarde eromheen los en nam het bloempje mee met kluit en al, met de vlinder erbovenop, stevig als een passagier.
Onder de grote bladeren plantte ze het madeliefje opnieuw, in een zacht hoekje mos, en legde wat droge blaadjes eromheen. De plek leek wel een kamertje.
De vlinder nestelde zich. Zijn vleugels hielden op met trillen. “Dankjewel, Pigúiça,” fluisterde hij. “Morgen, als de zon warm wordt, kom ik je goedemorgen zeggen.”
De volgende ochtend scheen de zon op de grote bladeren, en daar was de vlinder, die onder de tak rondjes vloog voor de snuit van Pigúiça. Ze ging zitten en glimlachte en glimlachte, met oren omhoog.
’s Avonds, thuis, lag Pigúiça in haar mandje en rolde haar staart om haar eigen snuit, net zoals ze bij de vlinder had gedaan. Het werd warm. Het voelde fijn.
Buiten, onder de bladeren, sliep iemand heel klein ook vredig. En Pigúiça, die dat wist, sliep nog rustiger.
