
Boing! Boing! Boing! De rode bal sprong zo hoog dat hij bijna de schoorstenen raakte.
Het was eerste kerstdag, en dit was het cadeau van Pigúiça: een glanzende rode bal die stuiterde alsof er veren in zaten. Ze rende ermee naar het plein van het dorp, waar de huisjes gekruiste botten op het dak hebben en de grote boom vol gekleurde lampjes hing.
Op het plein speelde de groep al. Nina, wit en pluizig als een bolletje watten. Koekie, een beagle met lange oren die nooit stilzat. En Pingo, het neefje van Fofuxo, net zo goud als hij, maar zo groot als een broodje.
“Wat een mooie bal!” blafte Koekie. “Gooi je hem naar mij?” Pigúiça sloeg haar twee pootjes om de bal. “Nee. Hij is van mij. Ik heb hem gekregen.”
De drie keken elkaar aan en gingen verder met tikkertje. Pigúiça bleef in een hoek van het plein met de bal. Ze gooide hem omhoog en ving hem. Ze gooide opnieuw en ving. Ze gooide ver, rende, haalde hem, kwam terug. Ze gooide ver, rende, haalde hem, kwam terug.
De tiende keer hing haar tong al uit haar bek. En eerlijk gezegd werd het een beetje saai. Aan de andere kant lachte de groep zo hard dat zelfs de lampjes in de boom sneller leken te knipperen.
Toen ontsnapte de bal. Hij stuiterde tegen een steen, stuiterde tegen een trede en rolde, rolde, tot hij precies bij de poten van Koekie stopte.
Pigúiça hield haar adem in. Zou hij de bal voor zichzelf houden? Koekie snuffelde aan de bal, duwde hem voorzichtig met zijn snuit en bracht hem terug naar haar. “Hier. Hij viel.”
Pigúiça keek naar de bal. Ze keek naar Koekie. Ze kreeg een raar gevoel in haar buik, zoals wanneer je merkt dat je ongelijk had. “Dankjewel,” zei ze zachtjes. Toen haalde ze diep adem. “Willen jullie met hem spelen? Samen met mij?”
Het plein barstte van blijdschap. Ze verzonnen het spel van de bal in de lucht: niemand mocht de bal op de grond laten vallen. Nina stootte hem met haar kopje. Pingo sprong en miste altijd, maar lachte zo luid dat iedereen meelachte. Koekie rende zigzag. En Pigúiça ontdekte dat de bal veel hoger sprong als vier puppy’s tegelijk speelden.
Ze speelden tot de schoorstenen avondrook uitbliezen en de berg in de verte paars werd. Niemand nam de bal mee. Hij bleef van Pigúiça. Maar nu was het een bal vol vrienden.
’s Avonds sliep de rode bal aan het voeteneinde van haar mandje. Pigúiça keek ernaar en glimlachte. “Morgen spelen we weer,” fluisterde ze. “Allemaal samen.”
Toen rolde ze haar staart op, legde haar snuit tegen de bal en deed haar ogen dicht. Boing, boing, boing, deed de bal in haar dromen, steeds langzamer.
