
“Is het al Kerst?” vroeg Pigúiça bij het ontbijt. “Nog niet,” zei Fofuxo.
“En nu, is het nu al zover?” vroeg ze na het badje. “Nog niet.” “En nu?” vroeg ze tijdens de lunch, met haar mond vol soep. Fofuxo zuchtte en glimlachte tegelijk, en dat is nog best moeilijk.
“Het duurt nog drieëntwintig dagen,” legde hij uit. Pigúiça probeerde tot drieëntwintig te tellen op haar pootvingertjes, maar de vingertjes waren eerder op. “Dat is een eeuwigheid!” jammerde ze, en ze ging op de grond liggen als een treurig tapijt.
Fofuxo dacht even na. Toen zei hij: “Kom met me mee.” Ze liepen naar de tuin van het bosje, waar een enorm boek lag, bijna zo groot als een deur, altijd open. De bijtjes van Dogavios zaten graag op de hoeken in de zon.
Met een stukje houtskool tekende Fofuxo op de bladzijden een heleboel cirkels, naast elkaar. Een cirkel voor elke dag die nog moest komen. “Dit is een wachtkalender,” zei hij. “Elke avond tekenen we in een cirkel iets fijns dat die dag gebeurd is. Als de cirkels op zijn, is het Kerst.”
Die avond dacht Pigúiça na, en nog eens na. Het had ’s ochtends geregend, en een druppel was precies op haar neus gevallen, plip, wat kietelde. Dus tekende ze een druppel in de eerste cirkel.
De volgende dag zweefde er een glimlachende wolk voorbij, in de vorm van een schaap. Pigúiça moest zo lachen dat ze vergat te vragen of het al Kerst was. ’s Avonds tekende ze een wolk.
De dag daarna stapte ze in een modderplas en liet een spoor van pootafdrukken achter door de hele keuken. Fofuxo deed alsof hij boos werd, maar lachte uiteindelijk mee. ’s Avonds tekende ze een pootafdruk, heel netjes.
Op een middag klom Pigúiça op de steen in de tuin en keek met grote ogen over het boek heen. “Fofuxo! Kijk hoeveel cirkels er al een tekening hebben!” Fofuxo glimlachte, liggend in het gras, met een bijtje dat over zijn neus liep.
“En deze, die nog leeg is?” vroeg ze. “Dat is die van morgen,” zei hij. “Niemand weet nog wat daarin gaat wonen.”
Pigúiça keek naar de lege cirkel. Het was grappig: eerst leken de wachtdagen lang en saai. Nu zat er in elke dag iets. “Is het wachten korter geworden?” vroeg ze. “Nee,” zei Fofuxo. “Het is voller geworden.”
Die avond tekende ze een slapend bijtje, want ze had er een zien dutten in een bloem. Daarna ging ze naar haar mandje, met houtskool aan haar pootjes en een hoofd vol fijne vragen.
Wat zou er morgen in de cirkel wonen? Een bloem? Een nieuw vriendje? Een sneeuwvlok? Pigúiça gaapte. Om dat te ontdekken moest ze eerst slapen.
Dus deed ze haar blauwe ogen dicht, langzaam. En de morgen kwam stilletjes dichterbij.
