
Op de hoogste heuvel van Dogavios, in een huisje met blauwe ramen, woonde mevrouw Bries. Ze was een heel oude windhond met wit haar en zachte oren, die langzaam liep en tegen iedereen glimlachte.
Haar kinderen waren groot geworden en woonden ver weg, aan de andere kant van de bergen. Daarom zou mevrouw Bries die Kerst alleen zijn.
“Niemand zou met Kerst alleen moeten zijn,” zei Pigúiça, met een gefronste snuit. “Ik ga haar een cadeau brengen.” Maar toen ze haar schatkistje opendeed, vond ze alleen een steentje, een knoop en een half koekje. Niets leek goed genoeg.
Fofuxo krabde aan zijn oor. “Weet je, er zijn cadeaus die in geen enkele doos passen.” “Zoals wat?” “Zoals een lied.”
Pigúiça sperde haar blauwe ogen open. Een lied! Ze hield van zingen, ook al zong ze een beetje vals. Soms best veel.
Dus gingen ze elke avond naar het bloemenveld om te oefenen. Fofuxo ging zitten, keek naar de lucht en zong uit volle borst. Pigúiça zat naast hem en zong mee, met haar snuit naar de wolken. De noten zweefden door de lucht en de bloemen wiegden mee op het ritme.
Het lied was eenvoudig: het ging over een huisje op een heuvel, een raam met licht en vrienden die komen als het koud is. Het laatste stukje verzon Pigúiça zelf: “En wie daarboven woont, is nooit, nooit alleen.”
Op kerstavond, toen de zon laag stond, tegen de heuvels aan, klommen de twee naar het huisje met de blauwe ramen. Ze bleven voor de deur staan. Pigúiça haalde diep adem. En ze begonnen.
Bij de eerste noot bewoog het gordijn. Bij de tweede ging het raam open. En daar was mevrouw Bries, met omhoog gerichte oren en glanzende, vochtige ogen.
Toen het lied uit was, bleef ze even stil. Daarna zei ze, met een stem die trilde van blijdschap: “Het is zoveel jaren geleden dat iemand voor mij zong.” En ze deed de deur open. “Kom binnen, kom binnen. Er staat warme soep op het fornuis.”
Ze brachten de avond door bij de open haard, alle drie. Mevrouw Bries vertelde hoe haar kinderen zongen toen ze klein waren, en leerde hun een oud liedje, van voordat Pigúiça werd geboren. Het steentje en de knoop uit het schatkistje werden versiering voor haar raam.
Op de terugweg was de hemel van Dogavios vol sterren. “Dit was het mooiste cadeau dat ik ooit gegeven heb,” zei Pigúiça. “En er hoefde niet eens een strik om.”
“Gaan we terug met Nieuwjaar?” vroeg ze. “En de dag erna ook,” zei Fofuxo.
Thuis ging Pigúiça liggen en neuriede zachtjes het oude liedje van mevrouw Bries. De melodie werd langzamer, langzamer, tot er nog maar een gemurmel over was. En het gemurmel werd slaap.
