
Het was de eerste kerstavond van Vlokje, het broertje van Pigúiça. En Pigúiça wilde dat het perfect werd.
Ze liet hem de knipperende lichtjes zien. Ze liet hem de ingepakte cadeaus zien en schudde ze een voor een. Ze trok de grimas met de tong opzij, die met de oren naar achteren en een nieuwe, die ze ter plekke verzon. Ze zong hard, sprong, draaide rond en rinkelde met het belletje vlak bij zijn oor.
Vlokje sperde zijn kleine oogjes open. En toen begon hij te huilen. Boehoe. Een huil zo groot als het huis.
“Ik heb alles gedaan!” zei Pigúiça, ongerust. “Waarom vindt hij Kerst niet leuk?”
Fofuxo nam Vlokje op, goed ingepakt, en zei zachtjes: “Hij vindt het wel leuk. Maar alles is nieuw voor hem. Te veel licht, te veel lawaai, te veel nieuws. Een heel klein baby’tje heeft rust nodig.”
Pigúiça dacht na. Rust. Waar woont de rust? Toen herinnerde ze het zich: in het bosje, bij de beek, staat een enorme boom, de oudste van Dogavios, die ’s nachts liedjes laat klinken door zijn bladeren. “Fofuxo, zullen we daar een slaapliedje gaan halen?”
Bolota, die voor het kerstdiner was gekomen, bood aan om te helpen. “Ik wieg hem een beetje. Gaan jullie maar.”
De twee gingen naar buiten, de frisse nacht in. De maan was een dun nagelstukje aan de hemel. De beek stroomde langzaam, vol waterlelies, en ze staken over van steen naar steen. De klokjesbloemen luidden heel zacht als ze langskwamen. Zelfs de vlinders waren slaperig.
Toen ze bij de boom kwamen, hoorden ze het. Uit de bladeren kwamen noten, een voor een, zwevend in de lucht als zeepbellen. La, lu, ru. La, lu, ru. Het was de zachtste muziek die Pigúiça ooit gehoord had.
Ze ging zitten en luisterde heel aandachtig, terwijl alleen haar oren bewogen. Ze herhaalde het zachtjes. Ze vergiste zich. Ze probeerde opnieuw. De derde keer kende ze het. “La, lu, ru,” zong ze, en de boom wiegde zijn takken, alsof hij ja zei.
Ze liepen zonder haast naar huis. Bolota zat rustig te wiegen met Vlokje, die nog een beetje mopperde. Pigúiça deed de helft van de lichtjes uit. Toen kwam ze heel dicht bij haar broertje en zong, bijna fluisterend: “La, lu, ru. La, lu, ru.”
Vlokje hield op met mopperen. Hij keek naar haar. Hij gaapte een enorme gaap voor zo’n kleine snuit. En hij viel in slaap, met zijn pootje tegen de neus van zijn zusje.
“Jouw cadeau was het mooiste van allemaal,” fluisterde Fofuxo. “Je hebt hem rust gegeven.” Pigúiça glimlachte, ging naast het mandje liggen en bleef zingen, steeds zachter.
La, lu, ru. La, lu, ru. Doe nu ook jij je oogjes dicht en luister heel zachtjes naar het liedje. La, lu, ru.
