
Bzzzz. Lítil býfluga flaug suðandi fram hjá glugganum einmitt þegar Fofuxo spurði: „Pigúiça, hefurðu séð uppáhaldsbeinið mitt? Þetta langa, með skakka endanum?“
Pigúiça hafði séð það. Satt að segja hafði hún tekið beinið til að leika sér með það, grafið það einhvers staðar í garðinum og steingleymt hvar. En hún skammaðist sín of mikið til að segja frá því.
Svo hún leit á litlu býfluguna og sagði í flýti: „Það var býfluga! Býfluga tók það!“
Fofuxo lyfti annarri augabrúninni. Býfluga? Sem bar bein á stærð við stóra spýtu? En hann sagði ekkert um það. Hann sagði bara: „Nei, sko. Þá skulum við leita í rjóðrinu.“
Þau gengu af stað gegnum skóginn. Pigúiça var alveg þögul. Litla lygin lá inni í henni, þung eins og steinn í vasa, ef hvolpar væru þá með vasa.
Í rjóðrinu gerðist dálítið óvænt. Býfluga flaug fram hjá með pínulítið bein! Það var ekki stærra en hrísgrjón, en bein var það samt. Fofuxo og Pigúiça göptu bæði.
„Þarna er þjófurinn!“ sagði hvolpur sem var þar nálægt. „Náum býflugunni!“ hrópaði annar. Og aumingja býflugan flaug skelkuð fram og til baka.
Pigúiça fann magann herpast saman. Þessi býfluga hafði ekkert gert af sér. Hún var bara að fara með litla beinið sitt heim. Og nú héldu allir að hún væri beinaþjófur, út af einni lítilli lygi.
„Hættið!“ sagði Pigúiça. Allir hættu. Hún dró djúpt andann og leit á Fofuxo. „Það var ekki býflugan. Það var ég. Ég tók beinið þitt, gróf það í garðinum og gleymdi hvar. Fyrirgefðu, Fofuxo.“
Fofuxo beygði hausinn niður þar til hann var í sömu hæð og hún. „Takk fyrir að segja mér það,“ sagði hann. „Veistu hvað er auðveldara að finna en týnt bein? Týnt bein sem maður leitar að saman.“
Býflugan flaug einn lítinn hring yfir Pigúiçu, bzzz, eins og hún væri að þakka fyrir sig, og flaug svo burt með litla beinið sitt.
Þau fóru heim og grófu upp allan garðinn. Blómin hjálpuðu til: „Kalt!“ sagði eitt. „Volgt!“ sagði annað. „Sjóðandi heitt!“ hrópaði baldursbráin í horninu. Og þarna var beinið, með skakka endann, allt útatað í mold.
Það kvöld var Pigúiça létt, alveg fislétt. Ósýnilegi steinninn var horfinn. Hún hringaði sig í rúminu sínu, og trýnið ilmaði enn af garðmold.
Úti svaf litla býflugan líka í búinu sínu, með litla beinið sitt við hliðina. Og Pigúiça lokaði augunum hægt, alveg róleg, og svaf til morguns.
