Kassarnir stóðu í stafla við dyrnar.
Í einum var teppið hennar Pigúiçu. Í öðrum var rauði boltinn og vatnsskálin. Og í þeim allra minnsta var köngull sem hún hafði fundið fyrsta snjódaginn.
Það var flutningsdagur. Pigúiça átti að flytja í nýjan bústað hinum megin við hæðina. En hún sat á miðju gólfinu í gamla litla húsinu og langaði ekkert að fara.
„Ég vil ekki fara,“ sagði hún við Fofuxo, sem var kominn til að hjálpa. „Hérna er glugginn minn. Út um hann sé ég tunglið. En ef það er ekkert tungl í nýja húsinu?“
Fofuxo hugsaði sig um. „Gerum þetta svona. Við tökum litla húsið bara með okkur.“
„Það er ekki hægt að taka heilt hús með sér, Fofuxo!“
„Jú, víst,“ sagði hann. „Heimili er búið til úr hlutunum manns. Úr teppinu þínu. Úr boltanum þínum. Úr lyktinni þinni. Allt það kemst ofan í kassana.“
Svo þau báru kassana upp hæðina. Pigúiça gekk fremst og bar köngulinn í munninum, af mikilli varúð.
Nýi bústaðurinn var með torfþaki og rósaboga yfir innganginum. Þegar Pigúiça gekk undir hann svignuðu rósirnar og sögðu allar í kór: „Velkomin!“ Henni brá pínulítið, og svo fannst henni það fyndið.
Inni var allt með lykt af einhverju nýju. Gólfið brakaði á annan hátt en hún var vön. Pigúiça setti boltann í eitt hornið, vatnsskálina í annað og köngulinn beint út í gluggakistuna. Svo breiddi hún úr teppinu og velti sér á því, fram og til baka, þar til það fór að lykta eins og hún. Síðan hljóp hún út um opnar dyrnar til að skoða garðinn.
Þar var matjurtagarður, steinn sem söng lágt og fullkomin hola til að fela bein í. Og ofan af hæðinni sást gamla litla húsið, pínulítið þarna niðri.
„Það er enn þarna,“ sagði Pigúiça. „Má ég heimsækja það?“
„Hvenær sem þú vilt,“ sagði Fofuxo.
Þegar nóttin kom lagðist Pigúiça á teppið sem lyktaði eins og heima. Hún leit út um nýja gluggann, hálftortryggin. Og þarna var það, kringlótt og hvítt, að gægjast yfir rósirnar: tunglið. Sama gamla tunglið, sem hafði flutt með henni.
Pigúiça andvarpaði sæl. Hún bauð tunglinu góða nótt, könglinum góða nótt og bústaðnum góða nótt. Og hún sofnaði í nýja húsinu eins og hún hefði alltaf átt heima þar.
