
Þetta hafði verið ósköp venjulegur dagur.
Að minnsta kosti fannst Pigúiçu það. Hún sat uppi á hæðinni, horfði á himininn dökkna og andvarpaði hátt. „Það gerðist ekkert sérstakt í dag. Ekki neitt.“
Fofuxo settist hjá henni. „Viltu fara í þakkarleikinn?“
„Hvernig leikur er það?“
„Hann er auðveldur. Við munum eftir einhverju góðu úr deginum og segjum takk. Hver hlutur fær eina tá á loppunni.“
Pigúiça hrukkaði trýnið. „En það var ekkert gott.“ Og Fofuxo spurði rólega: „Ekki neitt? En morgunmaturinn?“
Pigúiça hugsaði. Það hafði verið heitur grautur með skeið af hunangi ofan á. „Allt í lagi. Takk fyrir grautinn.“ Hún beygði eina tá og horfði á hana, dálítið hissa. Þetta var þá ekki svo erfitt.
Svo mundi hún eftir fleiru, eitt dró annað með sér, eins og þráður úr garnhnykli. „Hmm. Takk fyrir sólina sem hlýjaði mér á bakinu í morgun.“ Önnur tá. „Takk fyrir Nínu, sem lánaði mér boltann sinn.“ Ein enn. „Takk fyrir blómið sem bauð mér góðan daginn. Og fyrir drullupollinn sem ég stökk í. Og fyrir Tico, sem sagði brandarann um beinið sem fór til læknis.“
Hún skellihló þegar hún mundi eftir brandaranum, svo mikið að hún valt næstum niður brekkuna. Svo leit hún á loppuna. Allar tærnar voru beygðar.
„Fofuxo, tærnar eru búnar! Og ég á fullt af takk eftir!“
„Þú mátt nota mínar,“ sagði hann og rétti fram stóru loppuna sína. Og hún hélt áfram.
Takk fyrir fiðrildið sem settist á skottið mitt og kitlaði. Takk fyrir svala vatnið í læknum. Takk fyrir blundinn eftir hádegi. Takk fyrir brauðilminn sem barst úr þorpinu. Takk fyrir Fofuxo. Þegar tærnar á þeim báðum voru búnar sat Pigúiça hljóð og hissa. Venjulegi dagurinn hafði þá verið stútfullur af góðum hlutum.
Himinninn var orðinn dimmur og fyrstu stjörnurnar voru að kvikna. Þá sveif stjörnuhrap ofurhægt yfir himininn. Og á leiðinni teiknaði það hjarta úr ljósi, beint fyrir ofan hæðina þar sem þau sátu.
„Sjáðu, Fofuxo!“ hvíslaði Pigúiça. „Það er eins og himinninn sé líka að segja takk.“
Í rúminu sínu þakkaði hún fyrir þrennt í viðbót: mjúka koddann, hlýja teppið og svefninn sem var að koma. En þú? Hvað fannst þér gott í dag? Segðu það lágt, ofurlágt, áður en þú sofnar.
