Plikk. Plikk. Plikk, plokk.
Það hafði rignt síðan Pigúiça vaknaði. Það rigndi á matjurtagarðinn, það rigndi á þakið, það rigndi á rauða boltann sem hafði gleymst úti í garði. Meira að segja skýin á Dogavios, sem brostu alltaf, voru á svipinn eins og þau hefðu heilmikið að gera.
„Hvenær hættir þetta?“ spurði Pigúiça með trýnið klesst upp við rúðuna.
„Þegar skýin eru búin að vökva allt,“ sagði Fofuxo, sem lá á mottunni.
„Og hvenær verða þau búin?“
„Þegar þau eru búin.“
Pigúiça dæsti. Hún gekk að dyrunum. Hún gekk aftur að glugganum. Hún gekk aftur að dyrunum. Hún lagðist á bakið með allar fjórar loppurnar upp í loft. „Mér leiðist. Það er ekkert hægt að gera þegar það rignir. Ekki nokkur skapaður hlutur.“
Í því birtist risastór grænn skuggi fyrir utan. Bank, bank, sagði gríðarstór kló á rúðunni. Þetta var Dracao, rennblautur frá haus niður á hala, með vængina lafandi eins og brotna regnhlíf.
„Fyrirgefið ónæðið,“ sagði hann mjög lágt, hálffeiminn. „Má ég bíða af mér rigninguna hérna við húsið?“
Hann var allt of stór til að komast inn. Svo Pigúiça og Fofuxo opnuðu gluggann, og Dracao lagði hausinn á gluggakistuna, rennandi blautur. Pigúiça sótti teppið sitt og þurrkaði trýnisbroddinn á honum, sem var eini hlutinn af honum sem komst inn.
„Dracao, kanntu einhvern rigningardagsleik?“ spurði Pigúiça.
Hann hugsaði sig um. „Dropakapphlaup. Hver og einn velur sér dropa á rúðunni. Sá dropi vinnur sem kemst fyrstur niður.“
Pigúiça valdi bústinn dropa. Fofuxo valdi mjóan. Dracao valdi þann stærsta af öllum. Droparnir runnu skakkir niður, stoppuðu, runnu saman við aðra dropa og skutust svo allt í einu af stað. Allir hrópuðu og hvöttu sinn dropa. Svo fóru þau að sjá myndir í skýjunum: kanínu, köku, skó. Og Dracao varð svo glaður að hann fór að ljóma, allur upplýstur, og gráa stofan varð græn og gyllt.
Þegar loksins stytti upp fór Pigúiça út í garð. Pollarnir spegluðu bleikan himininn, og þarna uppi voru skýin aftur farin að brosa, þreytt og ánægð. Dracao kvaddi brosandi og flaug heim, og það glitraði á hann eins og á döggvott gras.
Um kvöldið fór aftur að rigna, en núna ofurhægt. Plikk... plikk... plokk... Pigúiça hlustaði úr rúminu sínu. Það var eins og einhver væri að syngja fyrir hana vögguvísu. Plikk... plikk... Og hún sofnaði.
