
Hefur þú einhvern tímann fundið fiðrildi í maganum? Ekki alvöru fiðrildi, auðvitað. Heldur þennan litla kitling að innan sem kemur þegar maður er að fara að gera eitthvað nýtt. Pigúiça vaknaði einmitt með magann fullan af þeim.
Þetta var fyrsti dagurinn hennar í hvolpaskólanum, sem var inni í hæsta bókasafni á Dogavios. Þar voru hillur sem náðu alla leið upp í loft og kringlóttur gluggi úr ótal litlum, marglitum glerbrotum.
Fofuxo fylgdi Pigúiçu að dyrunum. Hún hélt sér fast í loppuna á honum. „En ef enginn vill leika við mig?“ spurði hún. „En ef ég kann ekki neitt?“
„Í skólanum þarf enginn að kunna allt,“ sagði Fofuxo. „Maður fer þangað einmitt til að læra. Og ég kem og sæki þig þegar sólin verður appelsínugul.“
Inni, úti í horni, var pylsuhundur, langur, alveg ofboðslega langur, að reyna að fela sig á bak við allt of lítinn púða. Helmingurinn af honum stóð út öðrum megin og hinn helmingurinn hinum megin. Þetta var Tico.
„Ert þú líka með fiðrildi í maganum?“ spurði Pigúiça. Tico kinkaði kolli. „Svona tuttugu,“ sagði hann. „Ég er með svona þrjátíu,“ sagði hún. Og þau hlógu bæði, og nokkur fiðrildi flugu burt.
Þá kom kennarinn inn, hann Skeggi, schnauzer með kringlótt gleraugu og hvítt yfirvaraskegg, vandlega greitt. Hann steig upp í púltið, tók upp mjóan sprota og sagði: „Góðan daginn, krakkar. Í dag ætla bækurnar að velja ykkur.“
Hann sveiflaði sprotanum. Og bækurnar opnuðu kápurnar eins og vængi og flugu út úr hillunum, flapp, flapp, flapp, hring eftir hring um stofuna. Pigúiça og Tico göptu af undrun.
Græn bók sveif hægt niður og lenti fyrir framan Pigúiçu. Hún fjallaði um blóm sem svara þegar talað er við þau. Gul bók lenti fyrir framan Tico. Hún fjallaði um steina sem syngja.
„Viltu skipta við mig á eftir?“ spurði Tico. „Já, endilega,“ sagði Pigúiça. Og hún tók ekki einu sinni eftir því að maginn var orðinn alveg rólegur.
Þegar sólin varð appelsínugul stóð Fofuxo í dyrunum, alveg eins og hann hafði lofað. Pigúiça hljóp til hans og sagði frá öllu í einu: fljúgandi bókunum, skegginu á kennaranum og Tico sem var allt of langur fyrir púðann.
Um kvöldið, í rúminu sínu, var hún enn að segja frá. En hún talaði hægar og hægar. „Og á morgun... ætlar Tico... að koma með steinabókina...“
Fofuxo slökkti ljósið. Öll fiðrildin í maganum á Pigúiçu voru farin að sofa. Og hún sofnaði líka, og dreymdi bækur sem fljúga ofurhægt, flapp... flapp... flapp.
