Tá sé náireach: tá tú ag an bpáirc súgartha agus greamaíonn nó brúnn do pháiste páiste eile as an spéir ghorm. Sula dtiteann tú i lár an chiontachta, bíodh a fhios agat seo, is annamh a bhíonn greamú agus bualadh ina «drochiompar»; is cumarsáid iad beagnach i gcónaí. Níl na focail ag leanaí óga fós do «tá mé frustrach,» «is liomsa é sin,» nó «táim tuirseach traochta,» agus mar sin is é an corp a labhraíonn ar dtús.
Cén fáth a dtarlaíonn sé seo (go háirithe idir 1 agus 4 bliana)
Ag an aois seo, tá an chuid den inchinn atá freagrach as féinsmacht, an réamhchortex frontalach, fós á tógáil go mór. Nuair a shárú frustrachas an méid focal atá ar fáil, glacann an tarraingt mhatánach seilbh. Ardaíonn tuirse, ocras, ró-spreagadh, nó athrú ar an ngnáthamh na seansanna go mór go dtarlóidh eachtra.
Cad is ceart a dhéanamh ag an nóiméad (gan a bhualadh ar ais)
- Cuir isteach go fisiciúil agus go ciúin. Coinnigh lámh nó rí do pháiste le daingne séimh, ní greim crua, agus abair: «Ní ligfidh mé duit é a ghortú.»
- Ainmnigh an mothúchán sula gceartaíonn tú an t-iompar. Deimhníonn «bhí fearg an-mhór ort mar go raibh sé i ndiaidh do bhréagán a thógáil» an mothúchán gan an gníomh a cheadú.
- Tabhair aire don pháiste a gortaíodh ar dtús, os comhair an duine a ghreamaigh nó a bhuail, múineann sé seo comhbhá i bhfad níos fearr ná léacht ar bith.
- Ná greamaigh ná buail ar ais riamh «ionas go mbraithfidh siad conas atá sé.» Múineann sé sin an rud díreach os coinne a bhfuil uait: go bhfuil sé ceart go leor an corp a úsáid nuair atá fearg ort.
