Tá sé go hiomlán nádúrtha go dtiocfadh deora, tinneas boilg, nó «níl mé ag iarraidh dul ann» daingean ag am codlata leis an oíche roimh an gcéad lá scoile. Is minic a thagann eagla an chéad lae ón rud anaithnid, múinteoir nua, seomra ranga nua, comhscoláirí nach bhfuil aithne ag do leanbh orthu fós. An dea-scéal ná gur féidir le cúpla comhrá ionraic agus an scéal ceart an eagla sin a iompú ina mhisneach sula ndúntar an mála droma féin.
Cén fáth a mbíonn imní ar pháistí roimh an scoil
Níl a lán uirlisí ag páistí óga fós chun a gcuid mothúchán a ainmniú. Is minic gurb é an rud a fhéachann cosúil le «eagla scoile» ná eagla a bheith scartha ó thuismitheoir ar feadh uaireanta, eagla botún a dhéanamh os comhair daoine eile, nó neamhchinnteacht shimplí faoi rud éigin nua. Trína rá os ard, « tuigim go mbraitheann sé scanrúil dul isteach in áit nua », laghdaítear an teannas cheana féin.
Lig do scéal an misneach a chleachtadh roimh ré
Ceann de na bealaí is éifeachtaí chun leanbh a ullmhú ná ligean dó an taithí a chleachtadh trí scéal cúpla lá roimh ré. Ag féachaint ar charachtar atá ag tabhairt aghaidh ar an eagla chéanna, cosúil le Pigúiça, coileán husky spleodrach a mbíonn a croí ag preabadh freisin roimh gach eachtra nua ina Gairdín Draíochta, ach a fhaigheann an misneach dul ann mar sin féin, tugann sé samhail choincréiteach do do leanbh: «más féidir léi é, is féidir liomsa é.»
