Mae'n gywilyddus: rydych chi ar y maes chwarae ac mae eich plentyn yn cnoi neu'n gwthio plentyn arall o unlle. Cyn i chi suddo i euogrwydd, gwybyddwch hyn, mae cnoi a tharo bron byth yn «ymddygiad drwg»; maen nhw bron bob amser yn gyfathrebu. Does gan blant ifanc ddim y geiriau eto ar gyfer «dwi'n rhwystredig,» «fy un i yw hwnna,» neu «dwi wedi ymlâdd,» felly'r corff sy'n siarad yn gyntaf.
Pam mae hyn yn digwydd (yn enwedig rhwng 1 a 4 oed)
Ar yr oedran hwn, mae'r rhan o'r ymennydd sy'n gyfrifol am hunanreolaeth, y cortecs cyn-flaenol, yn dal i gael ei adeiladu. Pan mae rhwystredigaeth yn cyrraedd yn gynt na'r geiriau sydd ar gael, mae'r ysgogiad echddygol yn cymryd drosodd. Mae bod wedi blino, newynog, wedi'i orysgogi, neu'n ymdopi â newid mewn trefn i gyd yn codi'r tebygolrwydd o bennod yn sylweddol.
Beth i'w wneud ar y pryd (heb daro yn ôl)
- Camwch i mewn yn gorfforol ac yn dawel. Daliwch law neu fraich eich plentyn yn dyner ond yn gadarn, nid gafael, a dywedwch: «Wna i ddim gadael i ti ei frifo.»
- Enwch y teimlad cyn cywiro'r ymddygiad. «Roeddet ti'n wirioneddol ddig achos gymerodd o dy degan» yn dilysu'r emosiwn heb gymeradwyo'r weithred.
- Gofalwch am y plentyn a gafodd ei frifo yn gyntaf, o flaen y plentyn a gnodd neu a darodd, mae hyn yn dysgu empathi'n well o lawer na phregeth.
- Peidiwch byth â chnoi neu daro yn ôl «er mwyn iddyn nhw wybod sut mae'n teimlo.» Mae hynny'n dysgu'r union groes i'r hyn rydych chi ei eisiau: bod hi'n iawn defnyddio'ch corff pan rydych chi'n ddig.
