Ese berro ás tres da mañá quítalle dez anos a calquera pai. Chegas ao cuarto co corazón a mil e atopas un neno empapado en bágoas e completamente desorientado. Respira: os pesadelos infantís son habituais, sobre todo entre os tres e os oito anos, e hai un guión sinxelo que funciona moito mellor ca improvisar na escuridade.
Que facer nos primeiros minutos
- Achégate e fala baixiño: a túa presenza física fai máis ca calquera frase. Un abrazo firme e unha voz pausada reorganizan todo o seu corpo.
- Non acendas a luz forte: unha lámpada tenue de mesiña abonda. A luz brillante esperta o cerebro e pode atrasar a volta ao sono corenta minutos ou máis.
- Ancoraino ao presente: nomea o que hai ao seu redor. Mira, aquí está o teu oso, aquí a túa fiestra, estou aquí contigo. Isto axúdao a saír do soño e volver ao cuarto.
- Non pidas o relato completo agora: revivir os detalles pola noite reforza o recordo. Dille que falaredes diso mañá e que agora mesmo está a salvo.
- Evita as frases que quitan importancia: só foi un soño adoita soar como iso non importa. Proba con foi un soño que dá medo, e os soños non poden facerche dano.
Pesadelo ou terror nocturno
Son dúas cousas diferentes e a resposta axeitada é oposta. Un pesadelo ocorre na segunda metade da noite; o teu fillo esperta de verdade, lembra o soño e busca consolo. Un terror nocturno adoita darse nas primeiras horas: berra, séntase, mira aterrorizado, pero está durmindo, non te recoñece e non lembra nada pola mañá. Nese caso, non intentes espertalo. Simplemente asegúrate de que non se fai dano, fala o menos posible e agarda a que pase. Espertar un neno no medio dun terror adoita alongar o episodio.
Como reducir a súa frecuencia
Os pesadelos aumentan cando o día foi demasiado intenso ou cando o sono é curto. Algúns axustes axudan moito ao longo das semanas.
- Adianta a hora de deitar: a privación de sono aumenta o rebote de sono REM, e é no REM onde viven os pesadelos.
- Pecha os asuntos emocionais do día: dálle cinco minutos antes do baño para que che conte o que foi difícil hoxe. O que se fala adoita volver menos pola noite.
- Filtra o que ve á noitiña: nada de contido que dea medo nin xogos moi movidos nas últimas dúas horas.
- Reescribe o soño de día: pídelle que debuxe o pesadelo e despois invente un final novo e divertido. É unha técnica sinxela e sorprendentemente eficaz.
Se os pesadelos se volven case diarios, repiten sempre a mesma escena, ou van acompañados de cambios no comportamento diúrno, coméntallo ao pediatra para revisalo con máis atención.
Un último consello: o último que un neno escoita adoita viaxar con el ata o sono. Rematar a noite cunha aventura tranquila, coma a da husky Pigúiça a camiñar polo Xardín Máxico en Dogavios: Onde os soños cobran vida, dálle ao cerebro boas imaxes para levar ao soño.
