Op zoek naar grappige kerstverhalen voor kinderen die lekker kort zijn? Hier zijn 10 originele verhaaltjes van een minuut, met de Kerstman, rendieren, sneeuwpoppen en veel gedoe in de keuken. Ze eindigen allemaal met een lach, zonder schrik en zonder dat iemand wordt uitgelachen.
Zo lees je ze hardop voor
Houd een pauze voor de laatste zin: daar komt de lach. Verander je stem voor elk personage, diep voor de Kerstman, piepklein voor de kabouter. Doe voor de kleintjes de geluiden na: de hatsjoe van de pinguïn, de poef van de kussens, het geblaf van Pigúiça. Ze zijn perfect voor kerstavond, voor onderweg of voor het slapengaan.
Verhalen over de Kerstman
De Kerstman die vastzat in de schoorsteen
Op kerstavond gleed de Kerstman door de schoorsteen van Anna en bleef halverwege steken. Hij had bij de vorige huizen te veel koekjes gegeten. Hij duwde naar beneden: niets. Hij trok naar boven: niets. Beneden bij de haard keek kat Koekie naar de bungelende laarzen en miauwde. De Kerstman kreeg een idee: “Ik ga nu meteen op dieet!”. Hij blies zijn adem uit, trok zijn buik in en gleed de kamer in, poef, precies op de kussens. Hij legde de cadeaus neer, keek naar het bord koekjes op tafel en zuchtte: “Maar één. Voor onderweg terug”.
Het verlanglijstje dat wegwaaide
De Kerstman controleerde het lijstje voor de laatste keer toen hij het raam van de werkplaats openzette. Er kwam een ijskoude wind binnen en, woesj, het lijstje vloog door de lucht. De kabouters renden erachteraan, de rendieren renden erachteraan, zelfs de pinguïn van de buren rende erachteraan. Het lijstje landde op een tak, daarna op een dak, daarna op het hoofd van een sneeuwpop. “Gevonden!”, riep de kleinste kabouter. De sneeuwpop las het hele lijstje door voordat hij het teruggaf en vroeg heel beleefd: “Staat mijn nieuwe wortelneus er ook op?”. Ja hoor. Het stond als derde op het lijstje.
Verhalen over de rendieren
Het rendier dat hoogtevrees had
Rendier Popcorn kon rennen, springen en de slee trekken, maar hij had een geheim: hij was doodsbang voor hoogte. Op kerstavond, toen de slee opsteeg, kneep hij zijn ogen stijf dicht. “Niet naar beneden kijken, niet naar beneden kijken”, mompelde hij. De Kerstman kreeg een idee en hing een lantaarn vol sterretjes vlak voor zijn neus. Popcorn deed één oog open en zag alleen maar sterren en nog meer sterren. “Hé, waar is de grond?”, vroeg hij. “Daar beneden, lekker aan het slapen”, zei de Kerstman. Sindsdien vliegt Popcorn met zijn blik omhoog en is hij het snelste rendier van het team.
De navigatie van het rendier
Dit jaar kregen de rendieren een gloednieuwe navigatie, zodat ze nooit meer zouden verdwalen. “Over tweehonderd meter links afslaan”, zei de stem. Ze sloegen links af. “Route wordt herberekend”, zei de stem. Ze sloegen weer af. Na drie rondjes om dezelfde kerktoren zette het oudste rendier, Mevrouw Sneeuwvlok, het apparaat uit. Ze snoof de lucht op, keek naar de sterren en zei: “Ik ruik warme chocolademelk, het is die kant op”. Ze waren bij alle huizen voordat de zon opkwam. De navigatie blijft nu op de slee, maar alleen nog voor kerstliedjes.
Verhalen over sneeuw
De sneeuwpop die naar het strand wilde
Sneeuwpop Vlokje hoorde de kinderen praten over het strand en begon te dagdromen. “Zand, zon, zandkastelen... dat wil ik ook!”, zei hij. De kinderen legden uit dat het op het strand heel warm is. Vlokje dacht en dacht, en kreeg een idee. Hij vroeg om een emmertje, een schep en een zonnebril. De kinderen maakten een sneeuwstrand voor hem: een kasteel van ijs, een zee van blauw papier en een zon van karton, heel ver weg. Vlokje zonnebadde de hele middag in zijn nepzon. “Het is het mooiste strand van de wereld”, zei hij. “En niemand smelt!”.
De pinguïn die sneeuw niesde
Pinguïn Joep werd precies met kerst verkouden. Elke keer dat hij niesde, kwam er een wolk sneeuw uit. Hatsjoe! Het sneeuwde in de keuken. Hatsjoe! Het sneeuwde op de bank. Hatsjoe! Het sneeuwde in de chocolademelk van oma. Iedereen dacht dat kerst verpest was, tot de kinderen sneeuwpoppen gingen maken in de woonkamer. “Joep, nog één, alsjeblieft!”, riepen ze. Joep niesde zoveel dat er een sneeuwpop voor iedereen was. De volgende dag was hij beter en de kinderen werden verdrietig. Joep beloofde: “Volgend jaar word ik weer verkouden”.
Verhalen uit de kerstkeuken
Het peperkoekmannetje dat uit de oven ontsnapte
Toen oma de oven openmaakte, sprong het peperkoekmannetje eruit en rende door de keuken. Langs de tafel, over het kleed en door de gang. Oma rende erachteraan, de hond rende erachteraan, opa rende erachteraan op zijn pantoffels. Het koekje klom in de kerstboom en bleef helemaal bovenin zitten, heel trots. “Hier krijgt niemand me te pakken!”. Oma glimlachte: “Wat fijn, ik had nog een piek voor in de boom nodig”. Het koekje keek omlaag, keek naar de ster naast zich en besloot te blijven. Tot op de dag van vandaag is het de favoriete versiering van de familie.
De kalkoen die vegetariër wilde worden
Op de boerderij hoorde kalkoen Gerrit dat er een groot kerstdiner zou komen en hij werd zenuwachtig. Hij rende naar de keuken met een bord: “Probeer de courgettelasagne!”. De familie las het en vond het een prima idee. De kok maakte courgettelasagne, een kleurrijke salade en appeltaart. Gerrit kreeg een plekje aan tafel, met servet en feesthoedje. Hij at zoveel sla dat hij op zijn rug in slaap viel. Sinds dat jaar staat er elke kerst courgettelasagne op tafel, en Gerrit is altijd de eerste gast.
Verhalen over Pigúiça en Fofuxo
Pigúiça en het cadeau dat bewoog
In de Magische Tuin vond husky Pigúiça onder de boom een cadeau dat bewoog. Het sprong naar links, het sprong naar rechts. “Er zit een monster in!”, blafte ze. De golden retriever Fofuxo kwam dichterbij, snuffelde aan het papier en kwispelde. De doos antwoordde: “Woef!”. Pigúiça deed haar ogen wijd open. Fofuxo trok aan het lint en eruit kwam een huskypuppy met een rode strik op zijn kop, net zoals zij. “Een broertje!”, riep Pigúiça. De puppy likte aan haar neus en samen renden ze door de sneeuw tot het tijd was voor het kerstdiner.
Fofuxo en de knipperende lichtjes
Golden retriever Fofuxo dacht dat de lichtjes in de boom naar hem knipperden. Hij knipperde terug. De lichtjes knipperden weer. Hij knipperde nog een keer, sneller. De hele avond knipperde hij naar de boom, tot hij slaperig werd. Pigúiça legde uit: “Fofuxo, de lichtjes knipperen vanzelf, het is gewoon een lichtsnoer”. Fofuxo dacht even na. Toen ging hij onder de boom liggen en zei: “Dan ga ik hier slapen, zodat ze niet alleen zijn”. En de lichtjes, zeggen ze, knipperden de hele nacht wat langzamer, om hem niet wakker te maken.
Spelen na het verhaal
Vraag je kind om een ander einde te verzinnen voor het lievelingsverhaal. Of teken het personage samen: kijk hoe je de Kerstman tekent, een rendier tekent en een sneeuwpop tekent. Wil je nog meer gelach? Dan zijn er ook de kerstgrappen voor kinderen en de korte grappige verhalen voor het hele jaar.
Veelgestelde vragen
Wat is de beste leeftijd voor deze verhalen?
Van 3 tot 9 jaar. De kleintjes lachen om de geluiden en het gedoe, de grotere kinderen houden van de verrassende einden.
Hoe lang duurt elk verhaal?
Ongeveer een minuut als je het hardop voorleest. Je kunt er twee of drie vertellen voor het slapengaan.
Mag ik ze op school voorlezen?
Ja hoor. De verhalen zijn origineel van Dogavios en mogen in de klas, in de bibliotheek of op het kerstfeest van de groep worden voorgelezen.