Wann een "doheem Liesen léieren" seet, denken déi meescht Elteren un Kaartekaarten, e schmollend Kand an en erschöpfte Erwuessenen. Wësch dëst Bild ewech. Wat doheem wierklech funktionéiert ass genee dat Géigendeel: kuerz Momenter, freedeg Widderhuelung, a genuch Gedold fir Äert Kand a sengem eegene Tempo virugoen ze loossen. Dir ersetzt d'Schoul net, Dir bereet de Buedem vir, op deem d'Schoul spéider wiisst.
Ufänken mat Kläng, net mat Buschtawen
- Spillt Klang-Detektiv: ier et den Alphabet auswenneg léiert, muss e Kand héieren, datt Wierder aus Stécker bestinn. "Wéi eng Klang fänkt BALL un? An BOX? Déiselwecht!" Dat ass phonologescht Bewosstsinn, an et dréit alles anert.
- All Dag riimen: Kaz, Ratz, Kaz, Panz. Maacht et am Auto, an der Bad, an der Schlaang beim Akaafen. Kanner déi gutt riimen, ginn zu staarke Liesere.
- D'Silben klappen: Schmet-ter-ling, dräi Kläpp. Et ass lëschteg, et funktionéiert, a Kanner gär et.
- Ee Buschtaf op eemol: fänkt mat de Buschtawe vun hirem Numm un. Näischt iwwerdrëfft de Stolz, säin eegent Initial iergendwou an der Welt ze entdecken.
Zéng Minutten iwwertrëfft eng ganz Stonn
- Kleng Sessioune behalen: zéng bis fofzéng Minutten, all Dag zur selwechter Zäit. Regelméissegkeet gewënnt ëmmer iwwer Längt.
- Ophalen ier se midd ass: hal op, wärend se et nach genéisst. Da kënnt se nees mat Neigier, net mat Angscht.
- Zesumme schreiwen: Akaaflëschten, e Bréifche fir de Papp, Etiketten op hire Zeechnungen. Schreiwe mat engem Zweck léiert méi séier wéi Reie vu Buschtawen ofschreiwen.
- Ni ënnerbriechen fir ze korrigéieren: loosst se fäerdeg schwätzen. Da seet dat Wuert nach eng Kéier richteg, locker, ouni korrigierende Ton.
- E puer Wierder op eemol üben: sicht dräi oder véier Wierder fir d'Woch aus a jot hinnen iwwerall no, um Frigo, op Stroossenschëlder, an hirem Heft. Déift bréngt méi wéi Ofwiesslung.
- Loosst se léieren: fragt se e Buschtaf engem klengere Geschwëster ze erklären, oder dem Hond. Erklären festegt d'Léieren, an den Houfer kënnt gratis dobäi.
