Sicht Dir luschteg Chrëschtgeschichte fir Kanner? Hei sinn 10 originell Geschichten vun enger Minutt, mam Kleeschen, mat Rentieren, Schnéimänner a ganz vill Duercherneen an der Kichen. All Geschicht endet mat engem Laachen, ouni Schreck an ouni dass een sech iwwer een lëschteg mécht.
Wéi een se haart virliest
Maacht eng Paus virum leschte Saz: do kënnt d'Laachen. Ännert d'Stëmm vun all Figur, déif fir de Kleeschen, dënn fir de Wiichtelchen. Fir déi Kleng maacht d'Gejäiz no: dem Pinguin säin Hatschi, de Plumps vun de Këssen, dem Pigúiça säi Bellen. Si si super fir de Chrëschtowend, fir d'Vakanzefahrt oder fir virum Schlofen.
Geschichte vum Kleeschen
De Kleeschen, deen am Kamäin steife bliwwen ass
Um Chrëschtowend ass de Kleeschen duerch de Kamäin vum Ana säin Haus erofgeklomm a bis hallef stiechen bliwwen. Hien hat an de Haiser virdrun ze vill Kichelcher giess. Hien huet no ënnen gedréckt, näischt. Hien huet no uewen gezunn, näischt. Dobanne am Kamäin huet de Kou, d'Kaz, op d'Stiwwele gekuckt, déi gewackelt hunn, a gemaut. Dem Kleeschen ass eng Iddi komm: “Ech maache mat der Diät direkt un!” Hien huet den Otem erausgelooss, de Bauch agezunn a ass bis an de Salon gerutscht, plumps, op d'Këssen. Hien huet d'Kaddoe gelooss, den Teller mat de Kichelcher um Dësch gekuckt a gesäichzt: “Just een. Fir de Wee zeréck.”
D'Kaddoliss, déi fortgeflunn ass
De Kleeschen huet d'Lëscht e leschte Mol nogekuckt, wéi hien d'Fënster vun der Atelier opgemaach huet. E kale Wand ass eragekomm an, schwupp, d'Lëscht ass duerch den Himmel fortgeflunn. D'Wiichtelcher sinn hannendrun gelaf, d'Rentiere sinn hannendrun gelaf, souguer dem Noper säi Pinguin ass hannendrun gelaf. D'Lëscht ass op engem Ast gelant, dunn op engem Daach, dunn op dem Kapp vun engem Schnéimann. “Gefonnt!” huet dee klengste Wiichtelchen geruff. De Schnéimann huet d'ganz Lëscht gelies, ier hien se zréckginn huet, a ganz héiflech gefrot: “Ass meng nei Muertennues do drop?” Jo, si war do. Si war Nummer dräi op der Lëscht.
Geschichte vun de Rentieren
D'Rentier, dat Angscht virun der Héicht hat
D'Rentier Pop konnt lafen, sprangen a Schlitte zéien, mee et hat e Geheimnis: et hat eng Heidenangscht virun der Héicht. Um Chrëschtowend, wéi de Schlëtt opgeflunn ass, huet et d'Aen ganz fest zougemaach. “Net no ënne kucken, net no ënne kucken”, huet et ëmmer erëm gesot. De Kleeschen ass eng Iddi komm an huet eng Laterne voller Sterncher viru säi Gesiicht gehaangen. D'Pop huet een A opgemaach a just Stären an nach méi Stäre gesinn. “Hee, wou ass de Buedem?”, huet et gefrot. “Do ënnen, am Schlof”, huet de Kleeschen gesot. Zënterhier fléit d'Pop just nach mam Kapp no uewen an ass dat séierst Rentier vun der ganzer Equipe.
De GPS vum Rentier
Dëst Joer hunn d'Rentiere e brandneie GPS kritt, fir de Wee net ze verleieren. “An zweehonnert Meter lénks ofbéien”, huet d'Stëmm gesot. Si sinn lénks ofgebéit. “Route gëtt nei berechent”, huet d'Stëmm gesot. Si sinn nach eng Kéier ofgebéit. No dräi Ronnen iwwer déiselwecht Kierch huet dat eelst Rentier, d'Madame Schnéiflack, den Apparat ausgeschalt. Et huet d'Loft geschnuppert, d'Stäre gekuckt a gesot: “Ech richen Hot Schockela, et ass esou laanscht.” Si sinn an all Haus ukomm, ier d'Sonn opgaangen ass. De GPS bleift elo um Schlëtt, mee just fir Chrëschtlidder ze spillen.
Schnéigeschichten
De Schnéimann, dee wollt op de Plage goen
De Schnéimann Flöckchen huet héieren, wéi d'Kanner iwwer de Plage geschwat hunn, a koum ewech ze dreemen. “Sand, Sonn, Sandburg ... dat wëll ech!”, huet hie gesot. D'Kanner hunn erkläert, datt et um Plage ganz waarm ass. De Flöckchen huet geduecht a geduecht an dunn eng Iddi kritt. Hie wollt en Eemer, eng Schëpp an eng Sonnebrëll hunn. D'Kanner hunn him e Schnéiplage gebaut: eng Äisburg, e Mier aus bloem Pabeier an eng Sonn aus Pappendeckel ganz wäit ewech. De Flöckchen huet de ganzen Nomëtteg an der falscher Sonn gelagert. “Dat ass de schéinste Plage vun der Welt”, huet hie gesot. “An et schmëlzt keen!”
De Pinguin, dee Schnéi genéisst huet
De Pinguin Jempy huet grad um Chrëschtdag eng Erkältung kritt. All Kéier, wann hien genéisst huet, ass eng Schnéiwollek erauskomm. Hatschi! Et huet an der Kichen geschneit. Hatschi! Et huet um Sofa geschneit. Hatschi! Et huet an der Grousi hirem Hot Schockela geschneit. Jiddereen huet geduecht, d'Chrëschtfeier wier futti, bis d'Kanner ugefaangen hunn, Schnéimänner am Salon ze bauen. “Jempy, nach een, wann ech gelift!”, hunn si gefrot. De Jempy huet esou vill genéisst, datt et fir jiddereen e Schnéimann gouf. Den nächsten Dag war hie gesond, an d'Kanner waren traureg. De Jempy huet versprach: “Dat nächst Joer huelen ech mer nach eng Erkältung.”
Geschichte aus der Chrëschtkichen
De Léiffkuch, deen aus dem Uewen ofgehaen ass
Wéi d'Grousi den Uewen opgemaach huet, ass de Léiffkuch an d'Luucht gesprongen a quer duerch d'Kichen fortgelaf. Hien ass laanscht den Dësch, laanscht den Teppech a laanscht de Gang gelaf. D'Grousi ass hannendrun gelaf, den Hond ass hannendrun gelaf, de Grousspapp ass a Pantoffele hannendrun gelaf. De Léiffkuch ass an de Chrëschtbam geklomm a bliwwen ganz uewen, ganz houfreg. “Hei kritt mech keen!” D'Grousi huet geschmunzelt: “Prima, ech hat souwisou eng Dekoratioun fir d'Spëtzt gebraucht.” De Léiffkuch huet erofgekuckt, de Stär niewendrun gekuckt a decidéiert ze bleiwen. Bis haut ass hie vun der Famill déi léifste Dekoratioun.
Den Truthunn, deen Vegetarier wollt ginn
Op der Ferme huet den Truthunn Gaspar héieren, datt et e groussen Chrëschtiessen gëtt, a gouf nervös. Hie koum an d'Kichen gelaf mat engem Plakat: “Probéiert d'Zucchini-Lasagne!” D'Famill huet et gelies a fonnt, dat wier eng super Iddi. D'Kächin huet Zucchini-Lasagne, e faarwege Salat an en Äppeltaart gemaach. De Gaspar krut e Plaz um Dësch, mat Serviette a Feierhutt. Hien huet esou vill Salat giess, datt hien mam Bauch no uewen agehaen ass. Zënter deem Joer gëtt et all Chrëschtdag Zucchini-Lasagne, an de Gaspar ass ëmmer deen éischte Gaascht.
Geschichte vum Pigúiça an dem Fofuxo
De Pigúiça an de Kaddo, dee sech beweegt huet
Am Zaubergaart huet d'Husky Pigúiça ënnert dem Bam e Kaddo fonnt, deen sech beweegt huet. Hie sprang no lénks, hie sprang no riets. “Do ass e Monster dran!”, huet si gebellt. De Golden Fofuxo koum no, huet um Pabeier geschnuppert a mam Schwanz gewackelt. D'Këscht huet geäntwert: “Wau!” De Pigúiça huet d'Aen opgerappt. De Fofuxo huet un der Schleif gezunn an aus der Këscht ass e klenge Husky mat enger roder Schleif um Kapp erausgesprongen, genau wéi si. “Et ass e klengt Bridderche!”, huet de Pigúiça geruff. De Welpel huet hir d'Nues geleckt an déi zwee sinn zesumme duerch de Schnéi gelaf, bis et Zäit fir d'Iessen war.
De Fofuxo an d'Luuchten, déi geblénkt hunn
De Golden Fofuxo huet geduecht, d'Luuchten um Bam géifen him blénken. Hie blénkt zréck. D'Luuchten hunn nach eng Kéier geblénkt. Hie blénkt nach eng Kéier, méi séier. Hie blénkt de ganzen Owend dem Bam zou, bis hie midd gouf. De Pigúiça huet erkläert: “Fofuxo, d'Luuchte blénke vun allein, et ass just eng Luuchtekette.” De Fofuxo huet e Moment nogeduecht. Dunn huet hie sech ënnert de Bam geluecht a gesot: “Da schlofen ech hei, fir datt si net eleng sinn.” An d'Luuchten, sou seet een, hu méi lues geblénkt, déi ganz Nuecht laang, fir hie net opzeweckelen.
Spillt no der Geschicht
Frot d'Kand, en anert Enn fir seng Liblingsgeschicht ze erfannen. Oder zeechent d'Figur zesumme mat him: kuckt wéi een de Kleeschen zeechent, wéi een e Rentier zeechent a wéi een e Schnéimann zeechent. Wëllt Dir nach méi laachen? Et gëtt och Chrëschtwëtzer fir Kanner an kuerz luschteg Geschichten fir dat ganzt Joer.
Heefeg Froen
Fir wéi ee Alter passen dës Geschichten?
Vun 3 bis 9 Joer. Déi Kleng laache vun de Gejäiz an der Duercherneen; déi Gréisser hunn Enner mat enger Iwwerraschung gär.
Wéi laang dauert all Geschicht?
Ongeféier eng Minutt, wann een se haart viriest. Dir kënnt zwou oder dräi virum Schlofen erzielen.
Däerf ech se an der Schoul virliesen?
Jo. D'Geschichten si originell vum Dogavios a kënnen an der Klass, an der Bibliothéik oder op der Chrëschtfeier vun der Klass virgelies ginn.