Déi nächst Aventure kann e Moment zesumme sinn.
Elo wou Dir d'Pigúiça hei kennegeléiert hutt, entdeckt d'Geschicht hannert hirer Welt. Kuckt d'Illustratiounen, liest den Ufank a wielt e Buch fir mat Ärem Kand ze deelen, Säit fir Säit.
Dir sicht witzeg Geschichte fir Kanner, déi net ze laang sinn? Hei sinn 10 nei Geschichte vun enger Minutt, mat Déieren, Schoul, Famill a Magie, déi all mat engem Laachen ophalen, ouni iergendeen auszelaachen.
Wéi een se haart virliest
D'Geheimnis ass de Rhythmus. Maacht eng Paus virum leschte Saz: do entsteet d'Laachen. Ännert d'Stëmm fir all Figur, déif fir den Draach, fein fir d'Blumm. A benotzt d'Aen: e verwonnert Gesiicht am witzege Moment. Nach eng Kéier? Dann nach eng Kéier.
Déieregeschichten
Den Hunn, deen d'Zäit verschlof huet
All Moien huet den Hunn Jängi um fënnef Auer gekréint. Een Dag huet hien d'Zäit verschlof. D'Kou huet gewaart, d'Schwäin huet gewaart, a souguer d'Sonn ass hannert dem Bierg bliwwen, well si sech eleng net getraut huet, eropzekommen. Um néng Auer huet de Jängi een A opgemaach, gesinn, datt all Mënsch hie ukuckt, a geruff: „Kikeriki! Gudde Moien!“. Jiddereen huet geäntwert: „Gudde Moien, Jängi!“. D'Sonn ass séier eropgeklommen, e bësse verlegen. Elo huet de Jängi e Wecker. A rot emol, wien all Moien kréint, fir de Wecker ze wecken? De Jängi, kloer.
D'Giraff, déi e Schal wollt
D'Giraff Tinni hat kal um Hals an huet d'Bomi Schof gefrot, hir e Schal ze strécken. D'Bomi huet de ganze Mëtteg gestréckt. Si huet déi ganz Nuecht gestréckt. Si huet déi ganz Woch gestréckt. Wéi si fäerdeg war, war de Schal esou laang, datt en dräimol ëm dem Tinni säin Hals gaangen ass, zweemol ëm e Bam an eemol ëm en Elefant, dee grad laanscht koum. „Ass et schéi waarm?“, huet d'Bomi gefrot. „Jo!“, sot d'Tinni. „Hei och!“, sot den Elefant. Elo spadséiere si zu dräi duerch d'Savann, ëmmer waarm agepak an ëmmer am selwechte Schrëtt.
D'Pigúiça an de Schiet, deen alles nomécht
Am Magesche Gaart ass d'Husky Pigúiça mat enger Missioun erwächt: hiren eegene Schiet fänken. Si ass no lénks gesprongen, an de Schiet ass mat gesprongen. Si ass no riets gesprongen, an de Schiet och. „Dee mécht mech no!“, huet si gejéimert. Hire Frënd Fofuxo huet virgeschloen: „Probéier, ganz roueg stoen ze bleiwen“. D'Pigúiça ass stoe bliwwe wéi eng Statu. Grad dunn ass eng déck Wollek virun d'Sonn geschwommen, an de Schiet war fort. D'Pigúiça huet stolz mam Schwanz gewedelt: „Gesäis de, Fofuxo? Hien huet Angscht viru mir kritt!“. D'Wollek huet gekichert an ass weidergezunn.
Schoulgeschichten
De Bläistëft, deen Angscht virum Spëtzer hat
Am Schoulsak vum Pit huet de Bläistëft Tobi gewunnt, deen immens Angscht virum Spëtzer hat. „Dee kribbelt mech um Kapp!“, sot hien. All Kéier, wann de Spëtzer erauskoum, huet de Tobi sech ganz ënnen am Plumier verstoppt, hannert dem Gummi. Een Dag wollt d'Joffer, datt jiddereen eppes molt. De Pit huet just e gielen Faarfstëft fonnt an eng rieseg Sonn gemoolt. Den Tobi huet gespinkst a wollt och molen. „Majo, da spëtz mech“, huet hie geziddert. Hien huet esou vill iwwer d'Kribbelen gelaacht, datt hien déi spëtzegst Spëtzt vun der ganzer Klass krut.
De Papagei beim Opruff
D'Klass vun der Joffer Lucie huet hir Hausdéieren an d'Schoul matbruecht. Et gouf e Fësch, eng Schildkröt, en Hamster an de Papagei Chico vum Anna. Beim Opruff sot d'Joffer: „Luc?“. An de Chico huet geäntwert: „Hei!“. „Carla?“ „Hei!“, huet de Chico nees geruff. Hien huet fir jiddereen geäntwert, souguer fir de Fësch. Um Enn huet d'Joffer gelaacht a geruff: „Chico?“. De Papagei war op eemol ganz roueg an huet no lénks a no riets gekuckt. Déi ganz Klass huet zesumme geäntwert: „Hei!“. An de Chico huet mat de Flilleke geklappt, wéi wann hien applaudéiere géif.
Familljegeschichten
D'Brëll vum Bopa
De Bopa Arno huet seng Brëll an der Kichen gesicht, an der Stuff, am Buedzëmmer a souguer am Frigo. „Huet een meng Brëll gesinn?“, huet hie gefrot. Déi ganz Famill huet mat gesicht. D'Mamm huet ënnert dem Canapé gekuckt. De Papp huet am Auto gekuckt. D'Julie, fënnef Joer al, ass dem Bopa op de Schouss geklommen, fir him e Bussi ze ginn, an huet grouss Ae gemaach. D'Brëll war op sengem Kapp! De Bopa huet geblénkt, d'Brëll op d'Nues gesat a ganz eescht gesot: „Dat wosst ech. Ech hat se just e bëssen an d'Sonn geluecht“.
D'Strëmp, déi fortlafen
Bei de Schmits sinn ëmmer Strëmp verschwonnen. E Pa koum an d'Wäschmaschinn an et koum just eng Strëmp erëm eraus. De Papp huet d'Maschinn beschëllegt. D'Mamm huet geduecht, d'Strëmp géifen nuets fortlafen, fir ze danzen. De Lucas huet decidéiert, dat z'ënnersichen. Hien ass enger Spuer vu Fuselen nogaangen, bis bei de Kuerf vun der Kaz Kichelchen. Dobannen war e mëllt Bett aus siwwenzéng faarwege Strëmp. D'Kichelchen huet een A opgemaach a geschnuerrt. Elo keeft d'Famill d'Strëmp ëmmer zu dräi: zwou fir d'Féiss an eng fir d'Kichelchen.
Fantasiegeschichten
Den Draach mam Schléckoss
Den Draach Fonki wollt um Fest vum Kinnekräich säi Feier weisen, mä hien ass mam Schléckoss erwächt. Hien huet déif Loft geholl, d'Broscht opgeblosen an... „Hick!“. Amplaz Feier ass eng rosa Seefeblos erauskomm. „Hick!“ Eng blo. „Hick!“ Nach dräi gréng. D'Kanner hunn d'Blosen opgeplazt a konnten net ophale mat laachen. De Kinnek wollt der nach méi. Um Enn vum Fest war de Schléckoss eriwwer, an de Fonki huet eng perfekt Flam gespaut. Keen huet applaudéiert. „Wou sinn d'Blosen?“, hunn all gefrot. Elo trainéiert de Fonki all Dag de Schléckoss, well Blosen besser ukommen.
D'Hex mam verwiesselten Zauberspruch
Déi kleng Hex Zuzu wollt hire ale Biesem an e Raketebiesem verwandelen. Si huet am Kessel geréiert, mam Zauberstaf gewénkt an d'Zauberwierder gesot, mä si huet ee Buschtaf verwiesselt. Puff! De Biesem gouf eng rieseg Banan. D'Zuzu huet et nach eng Kéier probéiert. Puff! D'Banan gouf eng Waassermeloun. Nach eng Kéier. Puff! D'Waassermeloun gouf e Friesäis. D'Zuzu huet d'Äis ugekuckt, dunn den Zauberstaf, an decidéiert: „Haut ginn ech zu Fouss“. A si ass heemgaangen an huet dat allermagescht Äis vun der Welt geleckt.
Der Pigúiça hiren Néieser
Et war Fréijoer am Magesche Gaart, an d'Blumme ware voller gëllene Pollen. D'Pigúiça huet ganz no un enger Margréitchen geschnoffelt an huet et an der Nues gekribbelt. „Ha... ha... hatschi!“ Den Néieser war esou staark, datt all d'Blummen sech zur selwechter Zäit gebéckt hunn. De Fofuxo huet grouss Ae gemaach: „Pigúiça, si maache virun dir eng Reverenz!“. D'Margréitchen huet de Kapp gehuewen a ganz héiflech gesot: „Gesondheet!“. Dunn hunn d'Rousen „Gesondheet!“ gesot, d'Sonneblummen „Gesondheet!“, an de ganze Gaart huet et widderholl. D'Pigúiça huet sech esou dacks bedankt, datt si nach eng Kéier néiese misst.
Wéi d'Kand seng eege Geschicht erfënnt
Gitt him dräi Stécker: en Déier, e Problem an en Objet, zum Beispill e Pinguin, eng Hëtzt an e Frigo. Frot „a wat ass dunn geschitt?“ a loosst d'Kand féieren. De witzegen Enn kënnt vun engem onerwaarten Tausch, wéi Feier, dat zu Blose gëtt. Fir nach méi ze laachen, kuckt Iech d'Witzer fir Kanner fir mat der ganzer Famill ze laachen un.
Heefeg Froen
Vu wéi engem Alter verstinn Kanner witzeg Geschichten?
Mat 3 Joer laache si schonn iwwer absurd Verwiesselungen a Geräischer. Vu 5 bis 8 Joer hu si Iwwerraschungen a Wuertspiller gär.
Kann ech witzeg Geschichten virum Schlofe virliesen?
Jo, wann Dir déi méi roueg auswielt an ëmmer méi lues schwätzt. Fir d'Luucht auszemaachen, passen d'Gutt-Nuecht-Geschichte vu 5 Minutten.
Gëtt et nach méi Aventure mat der Pigúiça?
Am Buch Dogavios erliewen d'Pigúiça an de Fofuxo nach aner Aventuren am Magesche Gaart.
Déi nächst Aventure kann e Moment zesumme sinn.
Elo wou Dir d'Pigúiça hei kennegeléiert hutt, entdeckt d'Geschicht hannert hirer Welt. Kuckt d'Illustratiounen, liest den Ufank a wielt e Buch fir mat Ärem Kand ze deelen, Säit fir Säit.
Déi nächst Aventure kann e Moment zesumme sinn.
Elo wou Dir d'Pigúiça hei kennegeléiert hutt, entdeckt d'Geschicht hannert hirer Welt. Kuckt d'Illustratiounen, liest den Ufank a wielt e Buch fir mat Ärem Kand ze deelen, Säit fir Säit.
