Halloween Geschichte fir Kanner, déi keng Angscht maachen, gëtt et, a si sinn hei: 5 kuerz, originell Erzielunge, ongeféier eng Minutt all, mat der Pigúiça, dem Fofuxo an hire verkleeschte Dinosaurier-Frënn am Magesche Gaart. Si passen fir Kanner vun 3 bis 8 Joer, fir virum Schlofengoen oder um Dag vun der Party, an all Geschicht endet mat enger Fro zum Schwätzen.
Wéi een erzielt, datt et gutt klappt
Senkt d'Stëmm. Eng liese Geheimnisstëmm léisst d'Kanner méi no kommen, an et mierkt séier, datt de Schreck just gespillt ass.
Maacht eng Paus virum «Buuu». D'Rou ass d'Halschent vum Spaass. Duerno lööss d'Stëmm lass a laacht mat.
Gitt all Charakter eng aner Stëmm. D'Pigúiça kann lëschteg sinn, de Fofuxo duerchernee an d'Dinosaurier grouss an hëlleflos.
Waart op d'Äntwert. Wann Dir bei der leschter Fro sidd, sidd roueg a lauschtert. Dat ass dee schéinste Moment vum Owend.
Déi 5 Geschichten
1. D'Hexchen, dat niddreg geflunn ass
Am Magesche Gaart huet d'Pigúiça säi spitzen Hutt opgesat an säi Besem geholl. Et war eng Husky-Hex mat blénkegen, bloen Aen, an et hat een Dram: fléien.
Et ass op de Besem geklommen, huet d'Aen zougemaach a gesot: «Zuuum!» De Besem ass eng Handbreet vum Buedem an d'Luucht gaangen. Just eng Handbreet. An dunn ass en stoe bliwwen.
«Ah», huet d'Pigúiça gesot. «Ech wollt bis zum Mound fléien.»
Awer niddreg ze fléien hat seng Virdeeler. Et ass iwwer d'Margréiten gestreift, huet d'Spëtze vum Gras gekëtzelt an engem Marienkäferchen gewénkt, dat op engem Blat mat gefuer ass. De Fofuxo ass niewendrun gedrabbelt a konnt ouni Méi matkommen.
Wéi se bei dem grousse Bam ukomm sinn, huet d'Pigúiça gelaacht. Vun héich uewe gesäit keen d'Blummen vu no, a vun hei aus huet et se all gesinn.
«Muer üben ech eng Handbreet méi», huet et decidéiert. «Haut gefält et mir esou.»
Fir ze schwätzen: wann Dir e Zauberbesem hätt, wat wëllt Dir vu no gesinn?
2. D'Gespenschtchen, dat näischt gesinn huet
De Fofuxo wollt e Gespenscht sinn. Hien huet e wäisst Bettduch geholl, zwee klenge Lächer gemaach an et iwwergezunn. Awer d'Lächer waren ewech vun den Aen, an hie gesinn kaum eppes.
«Buuu!», huet hien zu engem Bam gesot. De Bam huet sech, natierlech, net gerëscht.
«Buuu!», huet hien nach eng Kéier probéiert, elo zu engem Steen. Dem Steen war et och egal.
D'Pigúiça ass mat engem liesen Laache ukomm. «Fofuxo, d'Lächer sinn op denge Bakken.»
Et huet d'Bettduch mat vill Suergfalt zerécktgeluecht, an dem Fofuxo seng Aen hu sech gewisen, rond a voller Freed.
«Elo gëtt et!», huet hien gesot. «Buuu!»
D'Pigúiça ass gespillt erschreckt an d'Luucht gesprongen an huet direkt ugefaange mat Laachen. Si hu sou vill gelaacht, datt d'Bettduch wéi eng Wollek geschwonk huet.
Dat léifst Gespenschtchen am Gaart huet erausfonnt, datt de beschte Wee fir ze erschrecken ass, jiddwereen zum Laache ze bréngen.
Fir ze schwätzen: wéi géif Äre witzegste «Buuu» kléngen?
3. De Kierbes, deen gelaacht huet
Op engem sonneg Dag hu d'Pigúiça an de Fofuxo e risege Kierbes kritt, rond wéi e Vollmound.
«Loosst eis en ausholen!», huet de Fofuxo gesot an de Läffel dragestach.
Plof! Et koumen Kären, laang Fuedemer an e séissen Doft eraus. D'Pigúiça huet d'Kären an eng Schossel gesortéiert, eng no der anerer, wärend de Fofuxo mat enger ganz orange Nues ausgaangen ass.
En Erwuessenen huet d'Schnëtter virsiichteg gemaach, well d'Messer eng Saach fir Erwuessener ass, an déi zwee Frënn hu de Laachen opgezeechent. Dobannen am Kierbes hu si e klengt Luucht mat Batterien gestallt.
Wéi den Owend koum, huet de Kierbes mat engem schifen, waarmen Laache geluecht.
«Et gesäit aus, wéi wann en eis auslaache géif», huet de Fofuxo gesot.
«Dat ass, well en frou ass», huet d'Pigúiça geäntwert an hir Nues ganz sanft un hien gehalen.
Duerno hu si d'Kären opgehuewen, fir se am Fréijoer ze setzen. De Kierbes, houfreg, huet déi ganz Nuecht weider gelaacht.
Fir ze schwätzen: wéi e Gesiicht géift Dir op Äre Kierbes molen?
