Ze gesinn wéi Äert Kand schléit, schreit oder eng Spillsaach schmeisst, bréngt all Elterendeel duercherneen, an et bréngt dacks eng eng erschreckend Gedanken mat: „gëtt ech en aggressivt Kand grouss?“ Bal ëmmer net. Roserei ass eng gesond, néideg Emotioun, si signaliséiert, datt eppes onfair, frustréierend oder erschreckend ass. Wat klenge Kanner feelt, ass net Gudheet; et ass Technik. Keen kënnt op d'Welt a weess scho wéi ee mat esou vill Energie an der Broscht ëmgeet.
Trennt d'Gefill vum Verhalen
- All Gefill ass erlaabt: „Du dierfs wierklech rosen sinn. Roserei ass normal.“
- Net all Handlung ass et: „Ech loossen dech net schloen. Schloen deet wéi.“ Sot dat, wärend Dir sanft awer bestëmmt d'Hand halt, ouni ze schreien.
- Verlaangt keng direkt Rou: „beruicht dech“ beruicht bal ni een. Probéiert éischter: „Ech otemen mat dir. Eent... zwee... dräi.“
- Ni etiquettéieren: „du bass e béise Jong“ klieft un der Identitéit. Beschreift éischter: „déi Hand huet geschloen, a mir schloen net.“
Gitt der Roserei eng kierperlech Plaz fir higinn
Roserei lieft am Kierper: e séier Häerz, gespaanten Muskelen. Si brauch e sécheren Ausgang.
- Géint d'Mauer drécken: „Dréck sou staark géint d'Mauer wéi s de kanns, a kuck ob se sech réiert.“ Dat verbrennt Energie an endet dacks am Laachen.
- Alt Pabeier zerräissen: e Stapel al Zeitung léist iwwerraschend vill.
- Zum Dier a zréck lafen: haart Beweegung baut Adrenalin an Sekonnen of.
- E rosent, haart Liddchen sangen: mécht aus dem Geschrei organiséierten Toun.
- En Rou-Eck, keen Strof-Eck: Këssen a Bicher un engem Plaz, deen Äert Kand selwer eraussicht, an wou Dir Iech och kënnt derbäisetzen.
Duerno d'Reparatur léieren
- Waart bis de Kierper roueg ass: Léieren, déi op der Héicht vum Ausbroch ginn ginn, kommen net un.
- Frot, verhéiert net: „Wat ass geschitt, kuerz ier de rosene Gefill koum?“ Dat hëlleft, den Ausléiser z'erkennen.
- Léiert konkret Reparatur: Äis fir de Bruder oder d'Schwëster huelen, den Tuerm nees opbauen deen ëmgehäit gouf. Dat ass vill méi wäert wéi en automaatscht „Pardon“.
- Luewt déi richteg Ustrengung: „Du waars sou rosen, a du bass komm fir mech ze huelen amplaz ze schloen. Dat war schwéier, an du hues et gepackt.“
- Schreift zesummen e Roserei-Plang: an engem roueg Ament, zeechent dräi Saachen op, déi Äert Kand maache kann, wann de rosene Gefill kënnt, a klieft dat un d'Zëmmerdier. E schonn zesumme gemaachte Plang funktionéiert vill besser wéi wann een e mëtt am Stuerm probéiert sech ze erënneren.
Wéini Ënnerstëtzung sichen
Schwätzt mat Ärem Kannerarzt oder engem Kannerpsycholog, wa Aggressiounen dacks virkommen, staark genuch fir ze blesséieren, plötzlech ouni kloer Ursaach optrieden, oder d'Schoul an d'Frëndschafte betreffen. Fréi ëm Hëllef ze froen ass Suerg, keng Néierlag.
Am Alldag hëlleft et am meeschten, Ärem Kand Wierder a Biller fir seng Gefiller ze ginn. Geschichte maachen genee dat, ouni Moralpriedegt: an Dogavios begéint Pigúiça Momenter, wou d'Roserei am Magesche Gaart optaucht, an fënnt zesumme mat hire Frënn eraus, wat een dann domat mécht. Dat an engem roueg Ament liesen, gëtt Ärem Kand Vokabulär, deen et déi nächst Kéier gebrauche kann, wann et an der Broscht kacht.
