A pregunta correcta non é se un xogo está feito para nenos, senón que fai mentres un neno xoga. Moitas aplicacións anunciadas coma xogos infantís amosan publicidade de adultos, abren un canle de chat con descoñecidos ou empuxan compras cada dous niveis. A boa noticia é que dez minutos xogando ti mesmo, antes de entregar o dispositivo, resolven case todo. Velaquí o que hai que mirar.
A proba dos dez minutos
- Xoga coma se foses o neno: abre o xogo, toca todo, falla a propósito, tenta saír dun nivel. Verás axiña se aparece un anuncio a pantalla completa, se o botón de pechar é minúsculo e se o vídeo forzado dura trinta segundos.
- Conta os anuncios: se aparece publicidade despois de cada rolda, un neno acabará premendo algún por erro. Revisa tamén o contido: un xogo infantil que anuncia apostas ou títulos violentos é un sinal claro dunha rede de anuncios sen filtrar.
- Busca o botón de compra: comproba se hai tenda, se pide contrasinal e se as moedas se converten en diñeiro real. Un xogo onde as moedas só se gañan xogando é moi distinto dun onde se compran.
- Proba o modo avión: apaga a internet e abre o xogo. Se segue a funcionar, probablemente non depende dun servidor nin de anuncios, normalmente boa sinal.
Chat, contacto e datos
- Poden falar entre si os xogadores? Se é así, comproba se é escritura libre ou só frases predefinidas. O chat aberto con descoñecidos nun xogo infantil é o punto máis sensible de todos, e paga a pena desactivalo sempre que o xogo o permita.
- Esixe unha conta? Un xogo que pide nome completo, correo, data de nacemento ou unha foto antes de empezar está a recoller moito máis do que precisa un simple nivel.
- Que permisos pide? Un xogo de correr e saltar non precisa contactos, micrófono, cámara nin localización. Négaos e mira se segue a funcionar. Se non funciona, o problema é o xogo, non o permiso.
- Hai ligazóns cara a fóra? Botóns de redes sociais e de compartir sacan ao neno do xogo cara a un lugar sen control ningún.
Acordos que valen máis que calquera filtro
- Os xogos novos estréanse xuntos: a primeira rolda sempre é cun adulto ao carón. Iso vale máis ca calquera clasificación por idade.
- A regra do cóntame: acordade que se aparece algo estraño ou asustante, ou alguén pide información, o teu fillo te chama e ninguén será regañado. Un neno que teme unha regañina agocha o problema.
- O dispositivo nunha sala compartida: o salón en vez do cuarto pechado quita boa parte do risco sen ningunha app de control.
- Repasa despois das actualizacións: un xogo limpo pode gañar anuncios e tenda nunha versión nova. Repite a proba dos dez minutos de vez en cando.
Ese é exactamente o estándar que buscamos co xogo de Pigúiça, a husky dos ollos azuis de Dogavios: ábrese no navegador, sen instalación, sen rexistro, sen chat e sen anuncios agresivos, só correr, saltar e recoller estrelas no Xardín Máxico.
