Para o can da familia, un bebé novo é unha revolución: cheiros descoñecidos, sons estraños, mobles cambiados de sitio e, sobre todo, menos atención. Cando todo iso chega dun golpe, o can asocia o bebé coa perda. Cando se prepara con tempo, asócianos con cousas boas. A diferenza entre eses dous resultados comeza meses antes do parto.
Durante o embarazo
- Cambia a rutina con antelación: se os horarios de paseo van cambiar, cámbiaos xa, para que o can non lle bote a culpa da alteración ao bebé.
- Prepara o cuarto do bebé antes de tempo: deixa que o can cheire con calma o berce, o carriño e os mobles, e decide despois se esa habitación quedará vetada.
- Adestra o esencial: sentar, deitarse, un «lugar» sólido e «déixao». O «lugar» é a orde máis útil nunha casa cun bebé, afasta o can sen berrar nin agarralo do colar.
- Acostúmao aos sons: reproduce gravacións dun bebé chorando a volume baixo xunto con premios, subindo o volume pouco a pouco.
- Revisión veterinaria: vacinas, desparasitación e control de pulgas ao día antes do nacemento, e comenta ao veterinario calquera sinal de ansiedade.
O primeiro encontro
- O cheiro antes ca a persoa: leva á casa unha manta que xa usase o bebé un ou dous días antes da alta e deixa que o can a investigue sen presión.
- Saúda primeiro ao can: quen leve o bebé entra despois. O can ten o seu reencontro, cálmase, e só entón aparece o bebé.
- Sentados, con calma e sen dramas: un adulto sostén o bebé sentado; o can achégase coa correa solta e cheira os pés. Nunca acerques a cara do bebé ao fociño do can.
- Remata cedo: dous minutos bos valen máis ca dez tensos. Acaba mentres todo aínda está relaxado e dálle algo bo ao can.
