A mesma escena cada día: intentas saír pola porta e o teu fillo agárrase ás túas pernas, chorando coma se estiveses a desaparecer para sempre. É esgotador, e, na maioría dos casos, completamente normal. A ansiedade de separación é unha etapa esperada do desenvolvemento, non un sinal de que algo vai mal contigo ou co teu fillo.
Por que sucede isto
Normalmente aparece entre os 8 meses e os 3 anos, con picos habituais arredor dos 12-18 meses e de novo ao empezar a escola. O teu fillo xa entende que existes aínda que non te vexa (permanencia do obxecto), pero aínda non ten un sentido real do tempo, «axiña» pode sentirse coma unha eternidade para el.
Normal fronte a algo que require atención
É esperable que un neno chore ao deixalo, pero que se calme en poucos minutos unha vez que un coidador se fai cargo. Paga a pena falar cun profesional se o choro é extremo, dura toda a mañá, vén acompañado de queixas físicas recorrentes (dor de barriga, dor de cabeza) sen causa médica, ou se mantén intenso moito despois dos 6-7 anos, sinais que poden apuntar a un trastorno de ansiedade de separación que merece a mirada dun especialista.
Unha rutina de despedida que funciona
- Crea un ritual curto e sempre igual. Un abrazo, un bico e unha frase fixa («quérote moito, veño buscarte despois da merenda») dan previsibilidade.
- Nunca marches ás agachadas. Parece máis fácil no momento, pero ensínalle ao teu fillo a estar hiperalerta, con medo a que desaparezas sen avisar.
- Que sexa breve. As despedidas longas alimentan a ansiedade en ambas as partes. Confía en que o persoal da escola vai consolar ao teu fillo unha vez que te vaias.
- Marca o tempo de xeito concreto. En vez de «volvo axiña», di «volvo despois da merenda», algo que poida imaxinar de verdade.
Un aliado nos libros
Ler historias sobre despedidas e reencontros antes de saír da casa axuda ao neno a ensaiar a emoción nun contexto seguro. Seguir a Pigúiça despedíndose das súas amigas no Xardín Máxico, e volvendo sempre, pode converterse nun ritual reconfortante antes de saír pola porta.
Con constancia, a maioría dos nenos supera esta etapa en poucas semanas. Se non mellora, o pediatra é o punto de partida axeitado.
