Ag lorg fabhalscéalta gearra don leaba? Seo 5 scéal bunaidh, 2 go 3 nóiméad an ceann, le hainmhithe beaga, deireadh ciúin agus ceacht simplí amháin. Scríobhadh iad le léamh os ard, leis an solas íseal agus gan deifir.
Ag iarraidh tuilleadh? Féach ar scéalta codlata an láithreáin freisin.
Na 5 fhabhalscéal le léamh roimh an leaba
1. An Turtar agus an tSíol
I gcúinne den ghairdín, chuir Lia an turtar síol beag agus shuigh sí ag féachaint ar an ithir. Níor tharla tada ar an gcéad lá. Níor tharla tada ar an dara lá.
Rith Nico an iora gar dó agus d'fhiafraigh sé: “An bhfuil sé tagtha aníos fós?” “Níl fós,” a dúirt Lia go ciúin. “Cén fáth a bhfuil tú ag suí ansin mar sin?” “Mar ba mhaith liom a bheith in aice leis nuair a dhúisíonn sé.”
Rinne Nico gáire agus d'imigh sé ar lorg cnónna. Thit báisteach bheag go mall, the an ghrian an talamh, agus tháinig an oíche le réaltaí. Dhún Lia a súile in aice leis an tsíol.
Ar maidin, bhí péac beag glas ag piocadh amach as an ithir, beag agus cúthail. Chogar Lia: “Maidin mhaith.” Tháinig Nico ar ais, chonaic sé an péac, agus shuigh sé lena taobh chun fanacht freisin.
An ceacht: tógann rudaí maithe am, agus is cuid den fhás é fanacht le grá.
2. An Coinín Beag agus an Scáth Mór
Bhí eagla mhór ar Theo an coinín beag roimh scáth ollmhór ar bhalla a sheomra. Gach oíche chlúdaigh sé a chluasa agus dhún sé a shúile go docht.
Oíche amháin, tháinig an ghealach isteach tríd an bhfuinneog agus shocraigh Teo breathnú, ach beagán. Bhí dhá chluas fhada ar an scáth agus srón bheag a bhí ag corraí. Chorraigh seisean a shrón. Chorraigh an scáth a srón freisin.
“Ó,” a chogar Teo. “Tusa atá ann.”
Léim sé go mall ar chlé, agus léim an scáth leis. Léim sé ar dheis, agus lean sí é. Rinne Teo gáire beag ciúin, agus ba chosúil go ndearna an scáth gáire freisin.
An oíche sin, d'fhág sé a chluasa gan chlúdach, dúirt sé oíche mhaith leis an scáth, agus thit sé ina chodladh gan mhoill.
An ceacht: laghdaíonn an eagla nuair a bhíonn misneach againn breathnú air go géar.
3. Pigúiça, Fofuxo agus an Brioscán
Fuair Pigúiça, an coileán husky beag baineann le súile gorma, brioscán mór faoin gcrann sa Gharraí Draíochta. Las a súile. Ba é an brioscán ba mhó ar domhan é!
Ansin chonaic sí a cara Fofuxo ag teacht, agus a bholg beag ag gleadhradh. D'fhéach Pigúiça ar an mbrioscán, d'fhéach sí ar Fofuxo, agus smaoinigh sí ar feadh nóiméid.
“Ar mhaith leat é a roinnt liom?” a d'fhiafraigh sí.
Rinne Fofuxo aoibh mhór gháire. Shuigh an bheirt acu ar an bhféar agus bhris siad an brioscán ina dhá leath. Bhlaiseadh gach píosa níos fearr fós ná an brioscán iomlán, mar bhí comhluadar leis.
Nuair a bhí sé ite, stop bolg Fofuxo ag gleadhradh, agus bolg Pigúiça chomh maith. Luigh siad síos taobh le taobh ag féachaint ar na scamaill ag imeacht, go dtí go raibh a súile trom.
An ceacht: blaiseann an méid a roinnimid níos fearr, mar bíonn comhluadar leis.
4. An tÉan Beag agus an Brobh
Bhí Pipo an t-éan beag ag iarraidh nead a thógáil, agus fuair sé an brobh foirfe. Ní raibh ach fadhb amháin ann: bhí sé ollmhór, i bhfad níos mó ná é féin.
Tharraing Pipo, bhrúigh sé, bhuail sé a sciatháin bheaga, agus tada. Bhí náire air cabhair a iarraidh, mar cheap sé go n-iompraíonn fíoréan gach rud é féin.
Dúirt an tUlchabhán Alba, a chonaic gach rud ó thuas, go bog: “Ní laige é cabhair a iarraidh, a Phipo. Is bealach cliste é le dul níos faide.”
Tharraing Pipo anáil dhomhain agus ghlaoigh sé ar a chairde. I gceann nóiméid, choinnigh triúr éan beag an brobh le chéile, agus d'eitil sé suas chuig an gcrann gan stró.
Bhí an nead réidh sula ndeachaigh an spéir dorcha. Chuaigh Pipo isteach ann go buíoch, agus thit sé ina chodladh ag éisteacht leis an ngaoth sna duilleoga.
An ceacht: is bealach cliste misniúil é cabhair a iarraidh chun dul níos faide.
5. An Gráinneog agus an Phéist
Bhí dealga ar fud choirp Bento an ghráinneog, agus mar sin cheap sé nach raibh aon duine ag iarraidh a bheith in aice leis. Ar eagla na heagla, chaith sé a laethanta ciúin ina phluais.
Tráthnóna amháin, le báisteach throm, chonaic sé péist caillte ar an gcosán, fliuch báite agus ag crith leis an bhfuacht. Shíl Bento: “Níl mé go maith ag barróga.” Mar sin féin, d'fhág sé an phluais.
Go cúramach, thóg sé duilleog mhór agus choinnigh sé í cosúil le scáth báistí, gan a dheilgne a chur in aice léi. D'fhan an phéist thíos faoi, tirim, go dtí gur stop an bháisteach.
“Go raibh maith agat, a Bhento,” a dúirt sí. “Tá tú an-chineálta.”
Níor chuala Bento é sin riamh. D'fhill sé ar a phluais le croí te agus thit sé ina chodladh agus gáire air.
An ceacht: ní bhraitheann cineáltas ar an gcuma atá orainn ón taobh amuigh, ach ar an méid a dhéanaimid.
Conas fabhalscéalta codlata a léamh os ard
- Guth íseal mall: ísligh do ghuth beagán le gach alt, amhail is dá mbeadh codladh ar an scéal freisin.
- Sosanna: fág anáil tar éis cainte na gcarachtar. Sa chiúnas sin a oibríonn an tsamhlaíocht.
- Ceist amháin ag an deireadh: fiafraigh “Cad a dhéanfá ina áit?” agus glac le haon fhreagra, gan ceartú.
- Solas bog: cabhraíonn lampa lag leis an gcorp tuiscint go bhfuil an oíche tagtha.
Má thaitin Pigúiça le do pháiste, is í príomhcharachtar an leabhair Dogavios: An Áit ina mBíonn Brionglóidí Beo í, agus feictear í freisin sa chluiche saor in aisce de chuid Pigúiça, a ritheann sa bhrabhsálaí gan clárú agus gan fógraí.
Ceisteanna coitianta
Cén aois is fearr do fhabhalscéalta gearra?
Oibríonn siad go maith ó 3 go 8 mbliana d'aois. Leis na páistí is óige, léigh go mall agus le guth bog. Leis na páistí is sine, lig dóibh an ceacht a mhíniú ina gcuid focal féin.
Cá fhad a thógann gach fabhalscéal?
Thart ar 2 go 3 nóiméad nuair a léitear go ciúin é. Léigh ceann amháin ar oícheanta tuirse, nó dhá cheann nuair a iarrann an páiste tuilleadh.
An féidir liom an fabhalscéal céanna a athléamh gach oíche?
Is féidir, agus is maith an rud é. Tugann athrá slándáil, agus tosaíonn an páiste ag súil leis an deireadh ciúin, rud a chabhraíonn leis scíth a ligean roimh chodladh.
