Vrees vir die donker, vir die tandarts, vir donderstorms, vir monsters onder die bed: byna elke kind gaan deur so 'n fase. In plaas daarvan om dit af te maak met «daar is niks daar nie, gaan slaap net», bied prenteboeke 'n sagter pad, hulle wys 'n karakter wat dieselfde vrees ervaar en 'n manier vind om daardeur te kom, wat die kind 'n emosionele voorbeeld gee om te volg.
Waarom stories beter werk as verduidelikings
Jong kinders het nog nie die logiese redenering om hulself te oortuig dat «monsters nie regtig bestaan nie» net omdat 'n volwassene dit gesê het nie. Maar wanneer 'n storiekarakter dieselfde vrees in die gesig staar en dit goed afhandel, absorbeer die kind dit emosioneel, nie rasioneel nie, en dit is presies hoe ware moed op hierdie ouderdom opgebou word.
Die boek by die vrees pas
- Vrees vir die donker: soek stories met 'n slaaptydritueel, soos 'n nagliggie of 'n beskermende sagte speelding.
- Vrees vir die tandarts of dokter: boeke wat die besoek stap-vir-stap deurgaan, verwyder die verrassingselement, wat gewoonlik die engste deel is.
- Vrees vir storms: stories wat donder op 'n speelse, nie-eng manier verduidelik, help kinders verstaan wat hulle hoor.
Hoe om hierdie boeke werklik te lees
Lees dit voordat die vrees intree, indien moontlik, 'n boek oor die tandarts 'n paar dae voor 'n afspraak, byvoorbeeld. Terwyl jy lees, hou op en vra: «voel jy dit ook?». Om 'n kind toe te laat om hul eie vrees hardop te noem, met die storie se ondersteuning, verlig reeds baie van die angs.
'n Vertroostende storie om te probeer
Dierekarakters werk gewoonlik baie goed vir hierdie gesprekke. Die Pigúiça-boeke, met die dapper husky-hondjie uit die Towertuin, wys klein avonture waar sy huiwer, bang voel, en aanhou met hulp van haar vriende, 'n sagte voorbeeld van moed, sonder onrealistiese heldedade.
Wanneer vrees meer as net 'n fase is
Dit is normaal dat vrese kom en gaan regdeur die kinderjare. Maar as 'n spesifieke vrees vir weke lank slaap ontwrig, egte nood veroorsaak, of die gesin se roetine beperk, is dit die moeite werd om met jou kinderarts of 'n kinderpsigoloog te praat, hulle kan jou sê of iets buite boeke en alledaagse geduld kan help.
