As jy al ooit geskree het en daarna skuldig gevoel het, weet dit: dit gebeur vir byna elke ouer op een of ander stadium. Die goeie nuus is daar is 'n middeweg tussen skree en toelaat dat alles verbygaan, dit word positiewe dissipline genoem, en dit gaan daaroor om terselfdertyd ferm en vriendelik te wees, nie die een of die ander nie.
Ferm en vriendelik is nie teenoorgesteldes nie
Baie ouers dink dat om nie te skree nie beteken om toe te gee. Dit doen dit nie. Ferm wees beteken om die grens te handhaaf; vriendelik wees beteken om die kind te respekteer terwyl jy dit handhaaf. Die sin «Ek verstaan jy is ontsteld, en ons gaan nou steeds ons tande borsel» dra albei tegelyk oor.
Voorkom liewer as om te reageer
Baie geskree kom van verrassing en opgehoopte uitputting. Vooraf-waarskuwings verminder konflik: «Nog vyf minute, dan pak ons die speelgoed weg» gee jou kind tyd om geestelik voor te berei, in plaas van 'n skielike bevel wat hulle onkant vind.
Bied keuses binne die grens aan
Kinders verset hulle minder wanneer hulle 'n mate van beheer voel. In plaas van «Trek nou jou baadjie aan!», probeer «Wil jy die blou baadjie of die rooie hê?». Die grens (om 'n baadjie buite te dra) bly dieselfde, maar die kind kry 'n sê.
Gevolge, nie strawwe nie
- Verkies natuurlike en logiese gevolge: 'n gegooide speelding word 'n rukkie weggepak, nie 'n algemene straf nie
- Verduidelik die rede in een kort sin, slaan die preek oor
- Bly konsekwent: vandag se grens moet ook môre geld
Wanneer woede in jou opstyg
As jy die drang voel om te skree, help 'n diep asemteug van 10 sekondes reeds jou brein om uit outopilot te tree. Om vir 'n oomblik uit die kamer te stap (as dit veilig is om so te doen) werk ook, kalm terugkom is beter as om verhit te reageer. Gedeelde leesoomblikke, soos die stories van Piguiça in die Towertuin, is uitstekend om na 'n moeilike dag weer te verbind, en wys jou kind dat grense en warmte hand aan hand gaan.
