Jy pak die kamer op, stap uit, kom vyftien minute later terug, en dit lyk of 'n storm daar deurgetrek het. Voordat jy tot die gevolgtrekking kom jou kind is net deurmekaar, kyk na die stelsel: die meeste kinderkamers is georganiseer vir 'n volwassene se oog, nie 'n kind se hande nie. Wanneer opruiming stapel, inmekaarpas en kategoriseer vereis, gaan geen klein kindjie dit volhou nie.
Begin deur te verwyder, nie te organiseer nie
- Minder speelgoed sigbaar: 'n kind met dertig opsies speel met nie een van hulle nie. Hou 'n paar toeganklik en stoor die res buite die kamer.
- Roteer: ruil die keuse om elke twee of drie weke. Gestoorde speelgoed voel weer nuut wanneer dit terugkom, en daaglikse gemors verminder met die helfte.
- Ontruimtel met jou kind teenwoordig: om te sê die speelgoed gaan na 'n ander kind wat dit nodig het, werk baie beter as om dit oornag te laat verdwyn.
- Pasop vir baie klein stukkies: speletjies met honderd klein onderdele waarborg chaos. Hou hulle hoog vir gebruik onder toesig.
- Verdeel die kamer in sones: 'n slaaphoekie, 'n speelhoekie, 'n stoorhoekie. Spasies met 'n duidelike doel help 'n kind weet wat om waar te doen.
'n Stelsel wat 'n kind werklik kan gebruik
- Oop bakke, geen deksels nie: 'n deksel is 'n hindernis. 'n Oop mandjie beteken om iets weg te pak is 'n enkele gebaar.
- Prentjie-etikette: kinders wat nog nie lees nie het beelde nodig. 'n Foto van 'n karretjie aan die voorkant van 'n bak beantwoord dadelik die "waar gaan dit"-vraag.
- Alles op hul hoogte: lae rakke, ligte laaie, 'n bereikbare klerehanger. Onafhanklikheid begin by meubelhoogte.
- Min kategorieë: vier of vyf groot bakke werk. Twintig klein houertjies volgens tipe gesorteer, is volwasse organisering, en dit hou net een dag.
- Los doelbewus oop spasie: 'n leë stuk vloer is waar spel eintlik gebeur. 'n Kamer vol meubels vernietig die speelarea.
