Daar's 'n wrede mite in ouerskap: dat 'n goed grootgemaakte kind nie gefrustreerd raak nie. Dis eintlik andersom, frustrasie is die oefensessie. Elke “nee,” elke legkaartstuk wat nie pas nie, elke verlore geheue-speletjie is nog 'n herhaling van emosionele krag-oefening. Jou taak is nie om jou kind van frustrasie te spaar nie, en dis ook nie om hulle alleen daarin te laat nie. Dis om langs hulle te bly terwyl hulle leer om deur ongemak te beweeg.
Voor: berei die toneel voor
- Laat hulle langer probeer: tel tot tien voor jy inspring. Volwasse ongeduld steel stilweg die leerkans.
- Bied hulp in lae aan: eers “wil jy hê ek moet dit vashou?”, dan “wil jy hê ek moet jou wys?”, en eers dan “wil jy hê ek moet dit doen?”
- Noem die ongemak vooraf: voor 'n speletjie, sê “iemand gaan wen en iemand gaan verloor, en verloor voel vrot in jou bors.”
- Laat hulle nie altyd wen nie: soms tuis verloor, met ondersteuning, is baie goedkoper as om vir die eerste keer op agt jaar oud voor klasmaats te verloor.
Tydens: wat om te sê in die moeilike oomblik
- Noem dit sonder om dit te verklein: “Dit is frustrerend. Jy het soveel keer probeer en dit werk steeds nie.” Los “dis nie 'n groot ding nie” uit.
- Weerstaan die drang om reg te maak: die drang om die tekening klaar te maak of die stuk in te druk is sterk. Bly naby en wees net daar.
- Bied 'n pouse aan, nie 'n uitweg nie: “Wil jy 'n bietjie stop en later weer probeer? Ons kan netnou weer probeer.”
- Verklein die probleem: “Kom ons doen net nou die blou hoekie.” Kleiner stukke herstel die gevoel dat dit moontlik is.
- Deel jou eie fout: “Ek het vandag die rys aangebrand en regtig geïrriteerd geraak. Toe het ek asemgehaal en oorbegin.” Om 'n volwassene hardop te hoor misluk, normaliseer alles.
Daarna: maak dit 'n leerervaring
- Prys die proses, nie die uitkoms nie: “Jy het drie verskillende maniere probeer” klop “jy's so slim.”
- Gebruik die woord nog: “Jy kan nog nie jou skoenveters vasmaak nie.” Een woord verander mislukking in 'n stadium.
- Onthou ou oorwinnings: “Onthou toe fietsry onmoontlik gevoel het?”
- Beloon nie die nie-huil nie: in plaas van 'n snoepie omdat hulle kalm gebly het, erken dit: “jy het hartseer gevoel en jy het aangehou.”
- Kom vooraf ooreen oor die terugvalplan: “as die toring omval, bou ons dit weer op, dis nie die einde van die wêreld nie.” Om vooraf 'n plan B te hê, verklein dramaties hoe groot die ontploffing raak wanneer dinge regtig nie uitwerk soos jou kind gehoop het nie.
'n Kind wat leer om deur frustrasie te loop, word 'n volwassene wat nie by die eerste hindernis moed opgee nie, en dit word gebou in legkaarte, skoenveters en bordspeletjies. Stories help baie met hierdie oefening: in Dogavios probeer Pigúiça, faal sy, en probeer sy weer in die Towertuin, sodat jou kind 'n karakter volg wat dit nie die eerste keer regkry nie. Om dit in 'n storie te sien, maak dit baie makliker om te aanvaar wanneer dit met hulle gebeur.
