O xogo en familia ten un reto concreto: ten que entreter á vez a un neno de cinco anos, a outro de dez e a un tío de corenta. Se é fácil de máis, os adultos finxen entusiasmo; se é difícil de máis, o máis pequeno déixao na segunda rolda. As ideas de abaixo resolven isto con regras que se axustan discretamente ao tamaño de cada xogador.
No salón, sen material especial
- Mímica en parellas mixtas: escribe vinte palabras en papeliños (animal, oficio, filme) e sacádeas ao chou. Cada parella é un adulto e un neno, e só o neno pode actuar, o adulto adiviña. Iguala o xogo ao instante e dálle o protagonismo a quen adoita perder.
- O xogo das asociacións: en vez de categorías, un adulto di unha palabra e todos escriben, en trinta segundos, todo o que esa palabra lles lembra. Puntúas por todo o que ninguén máis escribiu. Quen aínda non escribe pode debuxar.
- O asasino do ollo: os papeliños asignan un detective, un asasino e vítimas. O asasino mata piscando discretamente; a quen lle pisca conta até cinco e caia dramaticamente. O detective ten que descubrir quen é. Cinco xogadores como mínimo, e a morte teatral é a metade da diversión.
- A torre de historias: cada persoa engade unha frase a unha historia mentres tira unha peza dunha torre de madeira. Se cae a torre, a historia remata en catástrofe, e todos teñen que inventar como.
Para gastar enerxía
- Circuíto no salón: monta cinco postos co que teñas á man, saltar a almofada, gatear baixo a mesa, dar tres voltas, meter unha bóla nun caldeiro, correr até a porta. Cronometrade a todos. Os adultos fano a pata coxa para igualar as opcións.
- As estatuas musicais en familia: música posta, todos bailan; música parada, queda inmóbil. Quen se move vira xuíz e axuda a pillar ao seguinte. Ninguén queda fóra esperando.
- A guerra dos calcetíns: enrola calcetíns en forma de bóla, divide a sala cunha corda no chan e lanzade todo ao outro lado durante sesenta segundos. Gaña quen ten menos calcetíns no seu lado. Cero risco de dano, caos garantido.
Xogos de mesa e para relaxar
- Dúas verdades e unha mentira: cada persoa conta tres historias sobre si mesma, unha inventada. Os demais votan. Cos máis pequenos, usade historias do día no colexio. Sae conversa moito despois de rematar o xogo.
- Busca do tesouro con pistas: agocha cinco notas pola casa, cada unha levando á seguinte, e a última apuntando á sobremesa. Pistas con rima para quen xa le, debuxos para os máis pequenos.
- Adiviña quen son: alguén pensa nun obxecto da casa e os demais só poden facer preguntas de si ou non, vinte como máximo. Ensina razoamento dedutivo sen parecer un exercicio.
O verdadeiro segredo é a regularidade: unha noite fixa á semana vale máis que un domingo espectacular cada dous meses. E cando queda media hora antes da cea, todos poden turnarse para tentar bater o récord de estrelas no xogo gratuíto de Pigúiça, a husky de Dogavios corre directamente no navegador, sen nada que instalar.
