Se algunha vez berraches "deixade de pelexar!" mentres pelexabas ti tamén con eles, benvido a un club de socios case universal. Os irmáns pelexan porque comparten espazo, xoguetes e, sobre todo, a ti. Non significa que se odien nin que a túa forma de criar estea mal. Significa que aínda están aprendendo a negociar, e negociar é difícil mesmo para os adultos.
Baixa da cadeira de xuíz
- Non investigues quen empezou: nunca o vas descubrir, e a investigación sobre todo ensina aos nenos a acusar mellor. Ataca o problema, non a culpa.
- Describe o que ves: "dúas persoas queren o mesmo camión e ninguén está contento" acouga as cousas, porque mostra que entendiches sen tomar partido.
- Devólvelles a solución: pregúntalles que idea o arranxaría. Os nenos a partir duns catro anos adoitan sorprender cando lles devolves o problema.
- Intervén con firmeza só ante a agresión: daquela a regra é curta e clara, sen sermón. Separa, consola aos dous, fala cando todos estean tranquilos.
- Coidado coas comparacións: dicir que o outro xa sabía facer iso á súa idade acende unha rivalidade que pode durar anos. Compara cada neno só consigo mesmo.
Previr as pelexas antes de que empecen
- Tempo a soas con cada neno: boa parte das pelexas son unha petición de atención. Dez minutos exclusivos por neno poden cortar o conflito dunha semana enteira.
- Algunhas cousas teñen dono claro: uns poucos xoguetes poden quedar fóra de compartir. Ter algo en propiedade reduce a necesidade de defender todo o demais.
- Vixía a fame e o cansazo: a maioría das pelexas suceden xusto antes de xantar e a media tarde. Un aperitivo adoita funcionar mellor ca calquera conversa.
- Evita as etiquetas: o trasto e o bo convértense en profecías. Describe o momento en vez diso: "hoxe tes moita enerxía".
- Establece as regras antes do conflito: canto tempo ten cada un o xoguete, a quen lle toca a consola despois. As regras acordadas en calma son as que se respectan en plena pelexa.
Despois da pelexa
- Non obrigues a pedir perdón: un "perdón" forzado ensina obediencia, non empatía. Pregunta en vez diso que axudaría ao seu irmán a sentirse mellor.
- Nomea as emocións: os celos, a rabia e a frustración dan moito menos medo cando teñen nome dentro da casa.
- Eloxia o que funcionou: cando resolven algo por si mesmos, dío en voz alta. O que se recoñece repítese.
- Volvédeos a xuntar sen forzalo: unha tarefa sinxela e compartida, coma sacar o lixo ou preparar unha merenda, recompón o ambiente mellor ca calquera charla longa.
Unha cousa que paga a pena lembrar: os nenos aprenden moito máis sobre o conflito a través dos contos ca dos sermóns. Ler xuntos sobre amizade, celos e reconciliación dálles palabras para o que senten, e crea un momento onde ambos os nenos están no mesmo colo, do mesmo lado. Por iso Dogavios, con Piguica a husky aprendendo sobre amizade e valentía no Xardín Máxico, funciona tan ben como lectura compartida para irmáns de idades distintas.
