Se te fixaches en que o teu fillo sempre escolle o programa co can, non é casualidade nin falta de imaxinación. Hai unha razón concreta pola que os cans funcionan tan ben nas historias infantís, e entendela axúdache a escoller mellor contido e a empezar conversas que paga a pena ter.
Por que os cans funcionan tan ben
- Emoción sen disfrace: un can non agocha o que sente. Rabo a mover é alegría, orellas caídas son medo. Para un neno que aínda está a aprender a ler emocións, iso é un libro aberto, moito máis fácil que descifrar caras humanas complexas.
- Un lugar seguro onde proxectar: falar do medo do can é máis fácil que falar do medo propio. O personaxe canino convírtese nun lugar seguro para poñer o que un neno aínda non sabe nomear.
- Lealdade que se ve: a amizade é un concepto abstracto. Un can agardando na porta é a amizade feita visible.
- Escala pequena: as aventuras dun can caben dentro do mundo dun neno, un xardín, un parque, unha casa. Poden imaxinarse dentro delas.
O que fai bo un debuxo animado de cans
- Un can con personalidade, non unha mascota: os mellores personaxes caninos teñen medos, testarudez e defectos. Un can que só é bonito non ensina nada.
- Sen violencia entre animais: as persecucións e pelexas entre animais golpean máis forte do que os adultos esperan, porque o neno se identifica co animal.
- Comportamento real mesturado con fantasía: cando un programa amosa o can a cheirar, a escavar ou a asustarse cun ruído, ensina sobre animais reais á vez que conta a historia.
Como aproveitar o interese
- Usa o can para nomear sentimentos: "mira, baixáronlle as orellas, cres que tivo medo?" É a maneira máis indolora de ensinar alfabetización emocional que existe.
- Conéctao cun can real: se tes un na casa ou ves un pola rúa, constrúe a ponte. "Fai Rex tamén iso cando está contento?"
- Convírteo en xogo: despois do episodio, pídelle ao teu fillo que represente o can feliz, o can con medo, o can valente. A emoción que pasa polo corpo queda mellor que a que só se comenta.
Esas razóns son xustamente por que Dogavios se construíu arredor dun can. Pigúiça é unha husky de ollos azuis que se enfronta ao medo, aos celos e á morriña no Xardín Máxico, con cada episodio traballando unha emoción de cada vez. Hai sete episodios curtos e gratuítos sen violencia, feitos a partir do libro ilustrado. E se o teu fillo quere camiñar polo Xardín ao seu lado, o xogo de navegador tamén é gratuíto.
