As matemáticas que tantos estudantes atascan no colexio en realidade empezan no chan do salón: contar pezas, repartir caramelos entre irmáns, decatarse de que a mesma cantidade se pode organizar de xeitos distintos. Cando esa base se constrúe a través do xogo, a aritmética no papel máis adiante só pon símbolos enriba de algo que o neno xa sente.
Con dados, cartas e moedas
- Carreira de dados: cada xogador tira dous dados, súmaos e avanza esas casas nun taboleiro debuxado a man. A suma faise automática en poucas rondas.
- Batalla de cartas: todos xiran unha carta, o número máis alto gaña o montón. Comparación de cantidades na súa forma máis pura.
- Tenda na casa: pon prezos pequenos aos obxectos, dálle moedas reais e que compre. O cambio é unha resta con sentido.
- Clasificar a caixiña das moedas: apilar moedas iguais ensina a agrupar, a semente da multiplicación.
Co corpo, pola casa
- Ameriquiña con sumas: escribe operacións sinxelas nas casas en vez de números. Salta se acertas.
- Caza do tesouro con medidas: "da cinco pasos xigantes, despois tres minúsculos." Despois medide a diferenza cunha fita métrica ou co propio pé.
- Patróns con calquera cousa: tapón azul, tapón vermello, azul, vermello... e que o teu fillo continúe. Recoñecer patróns é literalmente pensamento alxébrico.
- Ordenar o caixón dos calcetíns: por cor, por tamaño, por dono. Despois reordenade doutro xeito. Clasificar é a base de toda organización matemática.
