Tá scéalta Oíche Shamhna do pháistí nach gcuireann eagla orthu ann, agus seo iad: 5 scéal gearr bunaidh, thart ar nóiméad an ceann, le Pigúiça, Fofuxo agus a gcairde na dineasáir feistithe sa Ghairdín Draíochta. Oireann siad do pháistí 3 go 8 mbliana d'aois, le léamh roimh am codlata nó ar lá na cóisire, agus críochnaíonn gach ceann acu le ceist le plé.
Conas iad a insint le go n-éireoidh leo
Ísligh do ghuth. Cuireann guth íseal rúin an páiste ag teacht níos gaire, agus tabharfaidh sé faoi deara go luath nach bhfuil san eagla ach cluiche.
Déan sos roimh an “Bú!”. Is é an tost leath den spraoi. Ansin lig do ghuth amach agus gáir leis.
Tabhair guth do gach carachtar. Féadann Pigúiça a bheith bríomhar, Fofuxo trína chéile agus na dineasáir mór agus míshlachtmhar.
Fan leis an bhfreagra. Nuair a shroicheann tú an cheist dheiridh, bí ciúin agus éist. Is é sin an chuid is fearr den oíche.
Na 5 scéal
1. An chailleach bheag a d'eitil íseal
Sa Ghairdín Draíochta, chuir Pigúiça a hata biorach uirthi agus rug sí ar a scuab. Cailleach husky a bhí inti le súile gorma geala, agus bhí aon aisling amháin aici: eitilt.
Chuaigh sí in airde ar an scuab, dhún a súile agus dúirt: “Zúúm!” D'ardaigh an scuab leithead boise den talamh. Leithead boise amháin. Agus stop sí.
“Ó,” arsa Pigúiça. “Theastaigh uaim eitilt go dtí an ghealach.”
Ach bhí buntáistí le heitilt íseal. Chuaigh sí os cionn na nóiníní, chuimil sí barr an fhéir go héadrom agus chuir fáilte roimh bhóín Dé a bhí ag taisteal ar dhuilleog. Bhí Fofuxo ag trotáil lena taobh gan stró ar bith chun coinneáil suas léi.
Nuair a shroich siad an crann mór, aoibh Pigúiça. Ó thuas ard ní fheiceann aon duine na bláthanna go dlúth, ach as seo chonaic sí gach ceann acu.
“Amárach, cleachtfaidh mé leithead boise eile,” cheap sí. “Inniu, is maith liom é mar seo.”
Le plé: dá mbeadh scuab draíochta agat, cad ba mhaith leat a fheiceáil go dlúth?
2. An taibhsín nach bhfaca faic
Bhí Fofuxo ag iarraidh a bheith ina thaibhse. Thóg sé braillín bhán, rinne sé dhá pholl bheaga agus chuir air í. Ach bhí na poill i bhfad ó na súile, agus is ar éigean a chonaic sé aon rud.
“Bú!” ar seisean le crann. Níor bhog an crann, ar ndóigh.
“Bú!” a dúirt sé arís, an uair seo le carraig. Níor chuir an charraig aon suim ann ach oiread.
Tháinig Pigúiça ag gáire go ciúin. “A Fhofuxo, tá na poill ar do leicne.”
Shocraigh sí an bhraillín go han-chúramach, agus tháinig súile Fhofuxo i radharc, cruinn agus lán d'áthas.
“Anois!” ar seisean. “Bú!”
Léim Pigúiça amhail is go raibh eagla uirthi, agus phléasc sí amach ag gáire ansin. Rinne siad an oiread gáire gur luasc an bhraillín mar scamall.
D'fhoghlaim an taibhsín is gleoite sa ghairdín gurb é an bealach is fearr eagla a chur ar dhuine ná gáire a chur ar gach duine.
Le plé: cén chuma a bheadh ar do “Bú!” is greannmhaire?
3. An puimcín a rinne aoibh gháire
Lá gréine amháin, fuair Pigúiça agus Fofuxo puimcín ollmhór, chomh cruinn le gealach lán.
“Folmhaímis é!” arsa Fofuxo, agus bhrúigh sé an spúnóg isteach.
Ploc! Tháinig síolta, snáithíní fada agus boladh milis amach. Roinn Pigúiça na síolta i mbabhla, ceann i ndiaidh a chéile, agus d'éirigh srón Fhofuxo oráiste ar fad.
Rinne duine fásta na gearrthaí go cúramach, mar is rud do dhaoine fásta iad na scianta, agus tharraing an bheirt chairde an aoibh gháire. Taobh istigh den phuimcín chuir siad laindéar beag ar ceallraí.
Nuair a tháinig an oíche, las an puimcín le gáire cam teolaí.
“Is cosúil go bhfuil sé ag gáire fúinn,” arsa Fofuxo.
“Tá sé sásta, sin é,” a d'fhreagair Pigúiça, agus leag sí a srón go héadrom air.
Ina dhiaidh sin, choinnigh siad na síolta le cur san earrach. Lean an puimcín bródúil air ag gáire ar feadh na hoíche ar fad.
Le plé: cén aghaidh a tharraingeofá ar do phuimcín?
