Die wiskunde wat soveel leerders by die skool laat vassteek, begin eintlik op die sitkamervloer: stukkies tel, lekkers tussen boeties en sussies verdeel, agterkom dat dieselfde hoeveelheid op verskillende maniere gerangskik kan word. Wanneer daardie grondslag deur speel gebou word, sit die rekenkunde op papier later net simbole bo-op iets wat die kind reeds voel.
Met dobbelstene, kaarte en munte
- Dobbelsteenwedloop: elke speler rol twee dobbelstene, tel dit bymekaar en skuif so baie blokkies op 'n handgetekende bord. Optelling word binne 'n paar rondtes outomaties.
- Kaartgeveg: almal draai 'n kaart om, hoogste getal wen die stapel. Hoeveelheidsvergelyking in sy suiwerste vorm.
- Huiswinkel: merk voorwerpe met klein pryse, gee regte munte, en laat hulle koop. Kleingeld is aftrekking met betekenis.
- Spaarpot-sortering: om bypassende munte te stapel, leer groepering, wat die saad van vermenigvuldiging is.
Met die liggaam, om die huis
- Hinkelaan met somme: skryf eenvoudige bewerkings in die blokke in plaas van getalle. Jy spring as jy die antwoord ken.
- Meet-speurtog: "gee vyf reuse-treë, dan drie piepklein een." Meet daarna die verskil met 'n metertjie of jou eie voet.
- Patrone met enigiets: blou doppie, rooi doppie, blou, rooi, en jou kind gaan voort. Om patrone te herken is letterlik algebraïese denke.
- Sorteer die sokkielaai: volgens kleur, volgens grootte, volgens eienaar. Sorteer dan weer op 'n ander manier. Klassifikasie onderlê alle wiskundige organisasie.
